Zaczęło kręcić mi się w głowie. Czarne gwiazdki skakały mi przed oczami więc musiałam parę razy zamrugać. Miałam ogromną nadzieje, że obudzę się z jakiegoś złego koszmaru albo po prostu zemdleje. Nic z tych rzeczy się nie stało. Serce waliło mi jak młotem o klatkę piersiową i z trudnością oddychałam. Wbiłam mocno paznokcie w skórę żeby odgonić łzy wzbierające w oczach.
Nie mogłam w to uwierzyć. Osoba która dla mnie była tak cholernie ważna nagle pojawiła się po tylu latach.
Jak miałam to odebrać?
Miałam się cieszyć? Być zła?
Pokręciłam głową. Jak na razie nie byłam zdolna żeby odgadnąć moje uczucia więc skupiłam się na osobie stojącej przede mną.
Chłopak był naprawdę wysoki. Mogłam spokojnie stwierdzić, że przewyższał mnie o głowę. Jego włosy były kruczoczarne postawione na żel. Tak samo jak włosy jego oczy były ciemne, wręcz czarne. Na lekko różowych ustach błąkał się lekki uśmiech. Patrząc na jego usta zauważyłam że w prawym, dolnym kąciku ust ma kolczyk. Skanując dalej jego wygląd zeszłam niżej. Na obojczyku miał tatuaż. Nie mogłam stwierdzić dokładnie jaki ale widziałam jakieś napisy. Zwykła czarna bluzka opinała jego bicepsy oraz mięśnie brzucha. Na biodrach luźno wisiały zwykłe spodnie a na stopach miał buty za kostkę.
Nie mogłam powstrzymać myśli która znienacka wkradła mi się do głowy, że jest naprawdę przystojny.
Zdenerwowana odgoniłam tą myśl. Trudno mi było pomyśleć, że aż tak się zmienił przez te lata.
Nagle zdałam sobie sprawę, że tak samo jak ja, chłopak taksował mnie wzrokiem. Potrząsnęłam głową i spojrzałam w jego oczy. Przez moje ciało przeszło nieprzyjemne uczucie strachu. Otuliłam się ramionami próbując znaleźć jakieś słowo na tą sytuacje. Już otwierałam usta ale natychmiast je zamknęłam. Miałam duży problem z zaczęciem rozmowy. Miałam mu tyle to powiedzenia a jednocześnie nic.
Chłopak widząc moje bezowocne próby rozpoczęcia rozmowy sam podjął się tego zadania.
- Tęskniłaś? - zapytał rozkładając ręce jakby chciał mnie przytulić. Wzdrygnęłam się kiedy usłyszałam jego głos. Tyle lat... On był taki... dorosły. Jego głęboki i szorstki głos mógł być wręcz przyjemny dla uszu.
- Tęskniłam kiedy jeszcze miałam nadzieję, że wrócisz - szepnęłam zachrypniętym głosem. Nie wiem czemu ale cały czas unikałam jego spojrzenia. Nie chciałam... nie.
Wzruszył ramionami i uśmiechnął się lekko.
- Nadzieja umiera ostatnia nie prawda Kelsi? - jego uśmiech zbladł jakby pomyślał o jakimś smutnym wydarzeniu. Jednak szybko się otrząsnął i spojrzał na mnie kpiąco - oczekiwałem innej reakcji.
Parsknęłam.
- Niby jakiej? - popatrzyłam na niego kręcąc głową - myślałeś, że rzucę ci się w ramiona lub będę się cieszyć?
- Być może.
Znów parsknęłam. Zmienił się również pod względem charakteru. Kiedyś nie był tak bardzo egoistyczny i pewny siebie. Kim jest ten człowiek?
- Po co tu przyjechałeś?
Zaśmiał się.
- Nie cieszysz się z mojego przybycia?
Wciągnęłam powietrze czując jak cała buzuje. Po długim czasie wylałam na jego swoją złość.
- Oczywiście, że nie! Kiedy byłeś nam potrzebny ty tak po prostu odszedłeś - krzyczałam coraz bardziej nakręcając się. Słowa leciały z moich ust prawie zlewając się w jedno ale zignorowałam to. Mogłam się nareszcie wyżyć - parę lat przesiadywałam noce i dnie myśląc tylko o tym co się stało! Czułam się zła i samotna, chciałam żebyś znalazł się obok mnie przytulił i powiedział że wszystko jest w porządku ale tak nie było bo znikłeś! - Odetchnęłam i spróbowałam opanować nerwy. Zaczęłam znów szeptać jakbym się bała że ktoś mnie usłyszy po tym całym krzyczeniu - oczywiście że tęskniłam, ale kiedy przywykłam że cie nie ma, a ty nagle się zjawiłeś... ja nie mogłam... - urwałam czując jak łzy cisną mi się do oczu. Powstrzymałam szloch i spojrzałam na niego.
Trudno było cokolwiek z jego twarzy odczytać. Była jak z kamienia. Żadnych uczuć. Przeraziło mnie to ale nie ruszyłam się czekając na jego odpowiedź.
- Wiem, że was skrzywdziłem - powiedział obojętnym głosem. Jego oczy pociemniały - ale miałem ważniejsze sprawy.
Lekko odrzuciłam głowę do tyłu zdziwiona jego odpowiedzią. Sprawy?
- O czym ty mówisz?
On jednak nie raczył nawet na mnie spojrzeć. Jakbym w ogóle nic nie powiedziała. Znów się zdenerwowałam.
- O czym...
Wybuchnął jak wulkan.
- To nie jest twoja zasrana sprawa!
Wystraszona cofnęłam się. Co takiego wywołało jego złość?
Zacisnęłam pięści. Nie będę się przed nim płaszczyć.
- Jak nie moja!? Byłeś moim przyjacielem! Mam prawo wiedzieć!
Uśmiechnął się i zaczął iść w moją stronę.
- No właśnie. Byłem.
Był coraz bliżej. Ogarnął mnie strach i zaczęłam się wycofywać. Natychmiast się zatrzymałam gdy poczułam za sobą stoły. On szedł dalej. Przełknęłam ślinę.
- A więc... kim jesteś?
Nie zauważyłam kiedy stał już kilka centymetrów od mojej twarzy. Stanowczo za blisko.
Wzruszył ramionami.
- Nie wiem. Mogę być dla ciebie każdym - jego oczy pociemniały - ale na pewno nikim pozytywnym.
Gwałtownie szarpnął ręką i złapał mnie za szyję. Tlen którym swobodnie przed chwilą oddychałam teraz uwiązł mi w gardle. Zadławiłam się i spojrzałam na jego zaciśniętą rękę. Rzucałam się próbowałam uwolnić od jego uścisku ale tylko pogarszałam sytuację. Łzy stanęły mi w oczach.
- Zwa... riowa... łeś? - wysapałam przerażona zamykając oczy żeby wypuścić ciepłe łzy.
Zaśmiał się tak głośno, że poczułam wibrowanie w ręce w której mnie trzymał.
- Nigdy nie byłem bardziej normalny - warknął i ścisnął mnie jeszcze bardziej. Teraz już dusiłam się naprawdę. Zaraz zmiażdży mi tchawice i umrę. Mam pięć sekund.
Ja nie chce umierać.
1
2
3
4...
Puścił mnie.
Upadłam na kolana i zaczęłam łapać powietrze jakbym się bała, że może mi uciec. Dotknęłam szyi i się skrzywiłam. Zostanie ślad.
Chłopak podszedł i schylił się nade mną. Patrzył na mnie jak na robala.
- To co przeżyłaś to dopiero początek - uśmiechnął się i odwrócił na pięcie wychodząc z sali.
Jeszcze długi czas siedziałam na podłodze nie wiedząc co się właściwie stało.
Nagle zaświtała mi pewna myśl. Raczej pewna osoba. Natychmiast się podniosłam podtrzymując się stołu żeby nie upaść. Ruszyłam do drzwi sali i wyszłam na hol. Szłam powoli przez korytarze masując swoją nadal obolałą szyję. Martwiłam się o Megan. Wiedziałam a nawet czułam że gdzieś tu jest, ponieważ gdyby wyszła dowiedziałabym się o tym od razu. Albo by mi to po prostu przekazała albo napisała sms. Samo przeczucie że coś z nią nie tak męczyło mnie odkąd znikła za drzwiami z przyjaciółką Amandy. Zaczęłam się zastanawiać czy przypadkiem chłopak nie złapał ją przede mną i nie zrobił jej krzywdy. To było mało możliwe zważając na okoliczności, ale po tym co mi zrobił czułam, że mógł zrobić wszystko.
Jezu gdyby Megan coś się stało nie wybaczyłabym sobie...
Jak na zawołanie przed oczami zaczęły mi skakać jak przewracane kartki przez wiatr wizje tego jak chłopak zaciąga ją gdzieś na tyły budynku i ogłusza albo zostawia z poderżniętym gardłem...
Strach znów wypełnił moje ciało. Krzyknęłam nawołując Megan. Cisza.
Skręciłam w najbliższy korytarz i powtórzyłam czynność. Tak jak wcześniej panowała niezmącona cisza. Zaczęłam się niepokoić ale nie dałam temu uczuciu zawładnąć całym moim ciałem.
Wycofałam się i weszłam w kolejny korytarz. Zawołałam dziewczynę. Kiedy oczekiwałam że znów odpowie mi cisza, w dali usłyszałam cichutkie nawoływanie. Poderwałam się i wbiegłam głębiej w korytarz. Kiedy znalazłam się na skrzyżowaniu zawołałam ponownie.
Odpowiedź była głośniejsza i wyraźniejsza. Pobiegłam w prawo i od razu połapałam się gdzie znajduje się moja przyjaciółka.
Składzik.
Zdziwiona podeszłam do drzwi i spojrzałam przez okienko. Na szczęście na podłodze siedziała zwinięta w kłębek Meg.
- Megan - szepnęłam z westchnieniem.
Dziewczyna poderwała głowę do góry i uśmiechnęła się z ulgą. Dźwignęła się na nogi i również podeszła do okienka.
- Kels - w jej głosie można było usłyszeć ulgę.
- Dziewczyno jak ty się tu znalazłaś? - zapytałam zdziwiona z nutką rozbawienia w głosie.
Megan sapnęła.
- Potem będzie czas na wyjaśnienia - uderzyła w drzwi - teraz lepiej mnie uwolnij.
- Te drzwi są zamknięte na klucz? - spytałam i uderzyłam się w głowę analizując te słowa.
Megan uśmiechnęła się ironicznie i przechyliła głowę na bok.
- Nie ja po prostu siedzę tu sobie bo mi tu wygodnie, a teraz chce żebyś mi tylko otworzyła drzwi żebym mogła zwyczajnie wyjść.
Przewróciłam oczami. Ten komentarz był zbędny.
- Mam wsuwkę - sięgnęłam po małą czarną wsuwkę która trzymała niesforne kosmyki i klęknęłam przy drzwiach. Wsadziłam ja w dziurkę od drzwi i zaczęłam coś kręcić. Wątpiłam żeby udało mi się to otworzyć ale warto było spróbować.
- Jak ci idzie - spytała stając na palcach żeby uchwycić to co robię.
- Zamknij się - szepnęłam.
Gdy usłyszałam kliknięcie zwycięsko się podniosłam i otworzyłam drzwi Megan. Spojrzała na mnie i kiwnęła uznająco głową.
- Całkiem nieźle.
- Dzięki.
Szeroko się uśmiechnęła i nadal na mnie patrzyła. Nagle jej uśmiech zbladł. Przez jej twarz przeleciał cień strachu i zmartwienia.
- Kels - wyszeptała - coś ty... co z twoją szyją...
Natychmiast zrozumiałam o co chodzi i odruchowo złapałam się za szyję. Mogłam stwierdzić bez patrzenia że ma nieprzyjemny odcień.
- A to... - westchnęłam i spuściłam wzrok. Jak ja miałam przekazać jej tą informacje? Wiedziałam że miałam dwa wyjścia. Powiedzieć jej i nie powiedzieć. I doskonale wiedziałam że tak czy inaczej prawda może ją zaboleć ale niewiedza też może nie być przyjemna. Stwierdziłam że ją poinformuje o tym ale, nie miałam pojęcia od czego zacząć.
Zaczęłam nerwowo drapać się po głowie i szukać punktu zaczepienia dla mojego wzroku. Megan to zauważyła i zaczęła się niepokoić.
- Kels o co chodzi?
Jeszcze raz zebrałam myśli i nastawiłam się psychicznie i fizycznie żeby jej to powiedzieć. Spojrzałam jej w oczy.
- Musimy się stąd natychmiast zabierać. Nie wiem czy on tu dalej jest ale to naprawdę niebezpieczne. On jest niebezpieczny...
Megan zmarszczyła brwi.
- Kto jest niebezpieczny? - westchnęła wystraszona - czy ten ON zrobił ci to - pokazała na moją szyję.
Kiwnęłam leciutko głową unikając jej spojrzenia. Wiedziałam że zaraz będę musiała wyjawić jej prawdę która nie będzie dla niej łatwa. Tak jak dla mnie.
- Kto ten ON? - kiedy milczałam dziewczyna się zdenerwowała. Ponowiła swoje pytanie - kto?
Nabrałam powietrza i wypowiedziałam słowa które mi ciążyły.
- Twój brat. Mike on... wrócił.
piątek, 25 lipca 2014
środa, 21 maja 2014
Rozdział 15
- Kels... Ej Kels... KELS!!! - usłyszałam głośny krzyk Megan. Zamrugałam oczami. Dziewczyna przyglądała mi się badawczo jakby myślała ze wariuje.
- Co - mruknęłam rozdrażniona.
- Jak to co?! Stoisz jak zahipnotyzowana na środku holu i na nic nie reagujesz..
- Co - mruknęłam rozdrażniona.
- Jak to co?! Stoisz jak zahipnotyzowana na środku holu i na nic nie reagujesz..
Rozglądnęłam się. Faktycznie tak jak wcześniej stałam na środku korytarza. Kilka przechodzących uczniów rzucało nam dziwne spojrzenia.
Walcie się.
Kiedy otworzyłam usta żeby odpowiedzieć, Megan wpadła mi w słowa.
- Poza tym co to była za akcja z Niallem w klasie? - podrapała się po głowie i głęboko odetchnęła - jesteś moją przyjaciółką jeśli coś się dzieje możesz mi powiedzieć - spojrzała na mnie z troską i przyciszyła głos - martwię się o ciebie.
Spuściłam głowę i spojrzałam na swoje buty.
Gdybym sama wiedziała o co chodzi...
Podniosłam głowę i popatrzyłam na Megan. Zamiast odpowiedzi złapałam ją za rękę i pociągnęłam w stronę swojej szafki.
- Ja sama nie wiem co się teraz dzieje - pokręciłam głową i otworzyłam szafkę - ostatnio moje życie to jakiś chaos ale... - wyciągnęłam książkę i zamknęłam drzwiczki - jest okej.
Odwróciłam się i ruszyłam przez korytarz w stronę klasy. Dziewczyna podbiegła i dotrzymała mi kroku. Najwidoczniej mi nie uwierzyła że jest okej.
Sama nie wierzyłam.
- A co z Niallem?
Przygryzłam wnętrze policzka wzdychając.
- Zwykła kłótnia - wzruszyłam ramionami.
Dziewczyna przez chwilę badawczo mi się przyglądała ale po chwili się poddała i wypuściła powietrze.
- W razie czego wiesz gdzie mieszkam - szeroko się uśmiechnęła.
Również się uśmiechnęłam i mocno ją przytuliłam. Dobrze jest mieć kogoś takiego jak Meg.
Chcąc podtrzymać rozmowę odwróciłam się do dziewczyny.
- A może gdzieś dzisiaj wyjdziemy? Tak dawno razem nigdzie nie byłyśmy - westchnęłam i klasnęłam w ręce - a może centrum?
Pokiwała przecząco głową.
- Nie mogę.
Przystanęłam i spojrzałam na nią pytająco.
- Bo?
- Pamiętasz że jutro jest bal? - pokiwałam głową czekając na dalsze wyjaśnienia - ponieważ nie było nikogo kto się chciał zgłosić pani Smith zmusiła mnie to tej roboty - fuknęła i założyła ręce na wznak.
- Och. No trudno - wydęłam usta łapiąc się za boki - może nie będzie tak nudno jak ci się zdaje.
Puściłam jej oczko drażniąc ją. Na jej twarzy nagle wykwitł uśmiech złośliwości i triumfu.
Oho. To nie wróży nic dobrego.
- Spokojnie nie będę się nudzić - wygięła palce robiąc przy tym hałas łamanych kości. Wzdrygnęłam się - wzięłam cię na ochotnika. Jesteśmy w tym razem.
Zmrużyłam oczy i odetchnęłam.
Zabiję ją kiedyś. Na pewno..
- Mam ciekawsze zajęcia.
- Niall poczeka.
Zmierzyłam ją najbardziej lodowatym spojrzeniem na jakie mnie było stać. Moje wszystkie zajęcia nie obejmowały TYLKO Nialla.
Chyba.
Kiedy chciałam rzucić jakąś ripostę zadzwonił dzwonek. Bez słowa ruszyłyśmy pod klasę.
Tak minął mi cały dzień. Na szczęście Nialla nie było na żadnych kolejnych lekcjach. Najwyraźniej musiał uciec ze szkoły. Też miałam taką ochotę jednak moi rodzice byli bardziej surowi niż się wydaje. Przestałam o tym myśleć i wróciłam do rzeczywistości.
Właśnie zmierzałyśmy pod salę gimnastyczną. W między czasie wyjęłam telefon i sprawdziłam godzinę. 16:00.
Zanim się obejrzałam już stałyśmy pod salą gimnastyczną. Pierwsza zrobiłam krok i otworzyłam duże podwójne drzwi. Weszłam do środka i gwałtownie się zatrzymałam. Po chwili stanęła obok mnie Megan. Patrzyłam lekko zmieszana i zdziwiona na swobodnie krzątające się po sali Amandę i Jessie. Kiedy nas zobaczyły złośliwie się uśmiechnęły i do nas pomachały.
- Co wy tutaj robicie - spytałam czując jak buzuje mi krew.
- Jak to co? Rozwieszamy dekoracje - Amanda zatoczyła w powietrzu kółko pokazując salę.
- Widzę. Ja się pytam DLACZEGO tu jesteście - warknęłam.
- No wiesz nie chciałyśmy was zostawiać same z tą całą robotą więc.. jesteśmy - szeroko się uśmiechnęła i odeszła kręcąc biodrami.
Odetchnęłam i potarłam skroń.
Jeszcze mi ich do szczęścia brakuje.
- Ile zajmie nam ta robota - szepnęłam do Megan.
Wzruszyła ramionami.
- Może z 3 godziny.
Przewróciłam oczami i rzuciłam torbę gdzieś w kąt podwijając rękawy.
Im szybciej się do tego zabiorę tym szybciej to się skończy.
Oczywiście nie było tak jak powiedziałam. Czas rozciągał mi się niemiłosiernie. Kiedy miałam wrażenie że siedzę w szkole 5 godzin okazało się że minęły zaledwie 2.
Westchnęłam sfrustrowana.
Jednak cała robota była już prawie skończona. Nad drzwiami wisiał wielki napis ogłaszający zimowy bal. Całe sufity i okna były pokryte serpentynami w różnych kolorach i balonami. Z przodu sali była scena z dwoma mikrofonami i dwoma krzesłami gdzie miały się znaleźć korony króla i królowej. Z tyłu było ustawione kilka krzeseł i stołów ale więcej miejsca poświęciłyśmy na parkiet do tańca. Z prawej strony pod oknami rozciągały się połączone ławki na których miało znaleźć się jedzenie. Brakowało jedynie obrusów.
Odruchowo spojrzałam na stoły. Najwyraźniej Jessie musiała to zauważyć bo szybko podbiegła do Megan i złapała ją z rękę.
- To może my pójdziemy po obrusy co Megi? Chodź. Zaraz wrócimy - zaćwierkała i nie dała dojść słowa nikomu z dziewczyn. Po chwili zniknęły za drzwiami. Zerknęłam na nie współczując Megan. I samej sobie. W końcu zostałam sama z Amandą. Oparłam się o stoły i w milczeniu czekałam na dziewczyny. Amanda podeszła do stołów.
- A więc - mruknęła jeżdżąc palcem po ławkach - jak ci się układa z Niallem?
- A co cie to za przeproszeniem interesuje? - warknęłam odsuwając się od stołów a przede wszystkim od niej.
Zaśmiała się.
- Chcę ci tylko uświadomić żebyś na niego uważała.
Zamrugałam zdziwiona jej informacją.
- Przepraszam?
Znów się zaśmiała.
- Powinnaś mi być wdzięczna. Po prostu musisz być czujniejsza bo... może to się źle skończyć nawet dla ciebie.
Tym razem ja parsknęłam śmiechem.
- Dobrze się czujesz Amando? Niby w jakim sensie mam na niego uważać?
Uśmiech zniknął z jej twarzy. W jednej sekundzie spoważniała i spuściła wzrok.
- Możesz to rozumieć jak chcesz - podniosła głowę. W jej oczach przez chwilę dostrzegałam współczucie i strach. Zmarszczyłam brwi. Dlaczego ona mnie ostrzega? I przed czym? - zanim się zorientujesz stanie się coś złego. On jest zdolny do wszystkiego.
Otworzyłam usta żeby coś odpowiedzieć. Ale co? Natychmiast je zamknęłam. Czułam że w mojej głowie toczy się walka. Amanda mnie nienawidzi. Ja ją. Więc nawet gdyby mi coś groziło ona by tylko patrzyła z uniesioną głową i uśmieszkiem przylepionym do twarzy. A teraz stoi przede mną i każe mi uważać. Być może to jej jakaś gierka lub żart w którym mnie upokorzy. Jednak jej twarz była poważna i naprawdę wystraszona. Może to nie było aż tak widoczne ale potrafiłam rozpoznać uczucia innych ludzi nawet jak ich nie okazywali. Amanda wydawała się być wystraszona ale starała się udawać twardą i pewną siebie. Nie była. Na pewno nie w tym momencie. Wtedy przypomniałam sobie jej ostatnie słowa. ON. Czyli kto?
- Zaraz - szepnęłam - jaki ON?
Amanda nie zareagowała. Stała i patrzyła na mnie jakbym w ogóle się nie odezwała. Cisza wydawała mi się trwać w nieskończoność. Kiedy już myślałam że odpowie ona po prostu odwróciła się na pięcie i wyszła szybkim krokiem nie oglądając się za siebie. Pozostałam w swoim miejscu na sali całkiem sama z natłokiem myśli.
- Ałć Jessie wolniej.
Próbowałam się wyrwać z uścisku Jessie która szła przede mną kilka kroków szybciej i ciągła za sobą wbijając paznokcie w moją skórę co jakiś czas. Jak na taką dziewczynę była silna. Albo ja słaba. Co chwila oglądałam się za siebie modląc się żeby po drodze spotkać jakiegoś nauczyciela, Kels, albo chociażby sprzątaczkę. Kogokolwiek. Nie chciałam z nią zostawać sama. Zważając na to że zachowywała się dosyć dziwnie. Była bardzo poważna. Mogłabym powiedzieć że wystraszona. Tylko dlaczego?
Nie mogłam pomyśleć bo znów poczułam wbijające się paznokcie w moją skórę. Warknęłam wewnętrznie starając się wyrwać. Znów nic. Przez cała drogę do składzika Jessie nie odezwała się nawet słowem. Kiedy puściła mnie pod drzwiami złapałam się za nadgarstek i go rozmasowałam. Sięgnęła do kieszeni i rzuciła mi pęk kluczy.
- Trzeci od lewej - wskazała głową klucze.
- Ale dlaczego ty...
- Dostałam wiadomość - przerwała i poklepała się po kieszeni gdzie trzymała telefon. Zmarszczyłam brwi. Mogłam przysiąc że nic nie słyszałam. Jednak tak jak mnie prosiła wzięłam trzeci kluczyk i otworzyłam składzik. Spojrzałam na nią. Podniosła głowę znad telefonu i odebrała klucze. Uśmiechnęła się przepraszająco.
- Możesz wziąść obrusy - podniosła telefon - ważna sprawa.
Kiwnęłam głową i weszłam do składzika. Zaczęłam się rozglądać za obrusami. Dokoła mnie znajdowały się mopy, szczotki, wiadra i jakieś detergenty których nazw nie znałam ale nie było nigdzie tego czego szukałam.
- Jessie przypadkiem nie po...
Trzask zamykanych drzwi i przekręcanie klucza przerwało moje pytanie. Gwałtownie się odwróciłam i zamarłam. Zamknęła mnie w składziku. Tak po prostu. Jednak rozluźniłam się i podeszłam powoli do drzwi śmiejąc się.
- Okej Jessie było zabawnie ale teraz wypuść mnie.
Kiedy ona stała ze spuszczona głową i milczała opanował mnie przestrach. Uderzyłam w drzwi.
- Jessie wypuść mnie! Natychmiast!
W odpowiedzi pokręciła głową przysłaniając twarz włosami.
- Dlaczego? - szepnęłam już łagodniej.
Po jej policzku spłynęła pojedyncza łza. Podniosła głowę. Teraz to widziałam. W jej oczach krył się prawdziwy strach. Teraz kiedy jej emocje nie wytrzymały mogłam to jawnie stwierdzić.
- Ja nie chcę tego robić - szepnęła - ale on mi to kazał. Groził mi. Ja się... ja się po prostu boję - pokręciła głową. Po jej policzkach spłynęły kolejne łzy.
- Jessie proszę powiedz o co ci chodzi? Kogo się boisz,ktoś cię zastrasza? - na jej odpychające spojrzenie jęknęłam - prooszę.
Chwilę stała w ciszy. Kiedy podniosła głowę jej twarz była mokra od łez ale patrzyła z większą determinacją. Pokręciła głową.
- Przepraszam Megan.
Odwróciła się i ruszyła w stronę drzwi. Po chwili pobiegła.
- Nieeee! Jessie, proszę wróć! Jessie! - uderzyłam w drzwi pięścią - cholera!
Odwróciłam się i złapałam szczotkę. Uderzyłam kilka razy w drzwi. Fuknęłam. Na co liczyłam? Że kilka razy uderzę i uchylą się w magiczny sposób?
Zamachnęłam się i walnęłam z całej siły w drzwi. Szczotka złamała się na pół. Wzięłam głęboki oddech i uderzyłam nogą w drzwi. Nic.
Zrezygnowana usiadłam na podłodze i oparłam się o ścianę. Zaczęłam zawodzić i wołać o pomoc.
- Kels! - wrzasnęłam - przoszę!!! Ktokolwiek! Jestem w składziku!
Cisza.
Zamknęłam oczy i westchnęłam. Pojedyncza łza spłynęła mi wolno po policzku.
- Kels - szepnęłam.
Już nic więcej nie powiedziałam. Odcięłam się od rzeczywistego świata i zamknęłam się w klatce głęboko w swoich myślach.
Kels POV
Po raz chyba setny drżącą ręką sprawdzałam godzinę. Jessie i Megan nie ma już pół godziny. Czyżby przyjaciółka Amandy mogła zrobić coś Meg?
Zacisnęłam pięści.
Niemożliwe. Ona jest słaba. Poza tym nie ma powodów jej krzywdzić więc to odpada. Ale to nie zmienia faktu że nadal ich niema. Po raz kolejny sprawdziłam godzinę. Zaczęłam nerwowo tupać i krążyć po sali. Amandy też nie było. Może Megan się urwała i poszła do domu? Może też już powinnam iść?
Rozum jednak podpowiadał mi że to nie najlepszy pomysł. Więc zostałam.
Podskoczyłam kiedy niespodziewanie dostałam sms. Szybko wyjęłam telefon z nadzieją że to Megan. Kiedy otworzyłam skrzynkę najpierw mnie sparaliżowało a potem poczułam jak krew odpływa mi z twarzy.
Od: Nieznany.
Do: Kels
Mała, biedna Kels została sama. Nie boisz się tutaj być. Bez nikogo? Bez żadnego człowieka? Bez żadnej pomocy? ...
Moje serce zaczęło szaleńczo galopować. Ścisnęłam telefon w ręce i zaczęłam się kręcić wokół własnej osi kilka razy żeby niczego nie przegapić. A raczej nikogo.
Ale w sali byłam tylko ja. W takim razie skąd ta osoba wiedziała gdzie jestem?
Poczułam wibrowanie w prawej ręce.
Kolejny sms.
Otworzyłam skrzynkę drżącą ręką.
Od: Nieznany.
Do: Kels
Myślisz że tak po prostu mnie zobaczysz? Zabawne...
Tym razem ścisnęłam komórkę ogarnięta nie strachem lecz wściekłością. Żywą furią. Miałam dość ukrywania się i łkania przed tym kimś. Tak po protu ktoś postanowił mnie dręczyć. Ale ja nie mam zamiaru już się kulić. Przede wszystkim. Chce wiedzieć kto to jest.
- No proszę! - krzyknęłam rozglądając się po całej sali - widzę że fajnie się bawisz. Podoba ci się kiedy mnie krzywdzisz prawda? Może dowiem się z kim mam do czynienia czy będziesz mnie potajemnie dręczył jak jakiś szary kutas? No dawaj! Pokaż na co cię stać.
Dyszałam z wściekłości. Byłam pewna że pałam do tej osoby czystą nienawiścią. Chciałam wiedzieć kto to jest. Stanąć z tą osobą twarzą w twarz i pokazać że się nie boje.
Czekałam w ciszy nadal kręcąc się wokół siebie.
Gdy stałam plecami do drzwi frontowych usłyszałam pisk otwierania. Serce mi przyspieszyło. Zacisnęłam pięści i odwróciłam się do drzwi.
Zamarłam.
Nie. To mało powiedziane.
Ja w tym momencie straciłam świadomość i prawie grunt pod nogami. Nigdy bym się nie spodziewała go tu spotkać. Nie teraz. Kiedy już się pogodziłam...
Z moich ust wyrwał się szloch. Pokręciłam głową i spojrzałam mu w oczy.
- Mike...
Uśmiechnął się.
- Witaj Kelsi.
Walcie się.
Kiedy otworzyłam usta żeby odpowiedzieć, Megan wpadła mi w słowa.
- Poza tym co to była za akcja z Niallem w klasie? - podrapała się po głowie i głęboko odetchnęła - jesteś moją przyjaciółką jeśli coś się dzieje możesz mi powiedzieć - spojrzała na mnie z troską i przyciszyła głos - martwię się o ciebie.
Spuściłam głowę i spojrzałam na swoje buty.
Gdybym sama wiedziała o co chodzi...
Podniosłam głowę i popatrzyłam na Megan. Zamiast odpowiedzi złapałam ją za rękę i pociągnęłam w stronę swojej szafki.
- Ja sama nie wiem co się teraz dzieje - pokręciłam głową i otworzyłam szafkę - ostatnio moje życie to jakiś chaos ale... - wyciągnęłam książkę i zamknęłam drzwiczki - jest okej.
Odwróciłam się i ruszyłam przez korytarz w stronę klasy. Dziewczyna podbiegła i dotrzymała mi kroku. Najwidoczniej mi nie uwierzyła że jest okej.
Sama nie wierzyłam.
- A co z Niallem?
Przygryzłam wnętrze policzka wzdychając.
- Zwykła kłótnia - wzruszyłam ramionami.
Dziewczyna przez chwilę badawczo mi się przyglądała ale po chwili się poddała i wypuściła powietrze.
- W razie czego wiesz gdzie mieszkam - szeroko się uśmiechnęła.
Również się uśmiechnęłam i mocno ją przytuliłam. Dobrze jest mieć kogoś takiego jak Meg.
Chcąc podtrzymać rozmowę odwróciłam się do dziewczyny.
- A może gdzieś dzisiaj wyjdziemy? Tak dawno razem nigdzie nie byłyśmy - westchnęłam i klasnęłam w ręce - a może centrum?
Pokiwała przecząco głową.
- Nie mogę.
Przystanęłam i spojrzałam na nią pytająco.
- Bo?
- Pamiętasz że jutro jest bal? - pokiwałam głową czekając na dalsze wyjaśnienia - ponieważ nie było nikogo kto się chciał zgłosić pani Smith zmusiła mnie to tej roboty - fuknęła i założyła ręce na wznak.
- Och. No trudno - wydęłam usta łapiąc się za boki - może nie będzie tak nudno jak ci się zdaje.
Puściłam jej oczko drażniąc ją. Na jej twarzy nagle wykwitł uśmiech złośliwości i triumfu.
Oho. To nie wróży nic dobrego.
- Spokojnie nie będę się nudzić - wygięła palce robiąc przy tym hałas łamanych kości. Wzdrygnęłam się - wzięłam cię na ochotnika. Jesteśmy w tym razem.
Zmrużyłam oczy i odetchnęłam.
Zabiję ją kiedyś. Na pewno..
- Mam ciekawsze zajęcia.
- Niall poczeka.
Zmierzyłam ją najbardziej lodowatym spojrzeniem na jakie mnie było stać. Moje wszystkie zajęcia nie obejmowały TYLKO Nialla.
Chyba.
Kiedy chciałam rzucić jakąś ripostę zadzwonił dzwonek. Bez słowa ruszyłyśmy pod klasę.
Tak minął mi cały dzień. Na szczęście Nialla nie było na żadnych kolejnych lekcjach. Najwyraźniej musiał uciec ze szkoły. Też miałam taką ochotę jednak moi rodzice byli bardziej surowi niż się wydaje. Przestałam o tym myśleć i wróciłam do rzeczywistości.
Właśnie zmierzałyśmy pod salę gimnastyczną. W między czasie wyjęłam telefon i sprawdziłam godzinę. 16:00.
Zanim się obejrzałam już stałyśmy pod salą gimnastyczną. Pierwsza zrobiłam krok i otworzyłam duże podwójne drzwi. Weszłam do środka i gwałtownie się zatrzymałam. Po chwili stanęła obok mnie Megan. Patrzyłam lekko zmieszana i zdziwiona na swobodnie krzątające się po sali Amandę i Jessie. Kiedy nas zobaczyły złośliwie się uśmiechnęły i do nas pomachały.
- Co wy tutaj robicie - spytałam czując jak buzuje mi krew.
- Jak to co? Rozwieszamy dekoracje - Amanda zatoczyła w powietrzu kółko pokazując salę.
- Widzę. Ja się pytam DLACZEGO tu jesteście - warknęłam.
- No wiesz nie chciałyśmy was zostawiać same z tą całą robotą więc.. jesteśmy - szeroko się uśmiechnęła i odeszła kręcąc biodrami.
Odetchnęłam i potarłam skroń.
Jeszcze mi ich do szczęścia brakuje.
- Ile zajmie nam ta robota - szepnęłam do Megan.
Wzruszyła ramionami.
- Może z 3 godziny.
Przewróciłam oczami i rzuciłam torbę gdzieś w kąt podwijając rękawy.
Im szybciej się do tego zabiorę tym szybciej to się skończy.
Oczywiście nie było tak jak powiedziałam. Czas rozciągał mi się niemiłosiernie. Kiedy miałam wrażenie że siedzę w szkole 5 godzin okazało się że minęły zaledwie 2.
Westchnęłam sfrustrowana.
Jednak cała robota była już prawie skończona. Nad drzwiami wisiał wielki napis ogłaszający zimowy bal. Całe sufity i okna były pokryte serpentynami w różnych kolorach i balonami. Z przodu sali była scena z dwoma mikrofonami i dwoma krzesłami gdzie miały się znaleźć korony króla i królowej. Z tyłu było ustawione kilka krzeseł i stołów ale więcej miejsca poświęciłyśmy na parkiet do tańca. Z prawej strony pod oknami rozciągały się połączone ławki na których miało znaleźć się jedzenie. Brakowało jedynie obrusów.
Odruchowo spojrzałam na stoły. Najwyraźniej Jessie musiała to zauważyć bo szybko podbiegła do Megan i złapała ją z rękę.
- To może my pójdziemy po obrusy co Megi? Chodź. Zaraz wrócimy - zaćwierkała i nie dała dojść słowa nikomu z dziewczyn. Po chwili zniknęły za drzwiami. Zerknęłam na nie współczując Megan. I samej sobie. W końcu zostałam sama z Amandą. Oparłam się o stoły i w milczeniu czekałam na dziewczyny. Amanda podeszła do stołów.
- A więc - mruknęła jeżdżąc palcem po ławkach - jak ci się układa z Niallem?
- A co cie to za przeproszeniem interesuje? - warknęłam odsuwając się od stołów a przede wszystkim od niej.
Zaśmiała się.
- Chcę ci tylko uświadomić żebyś na niego uważała.
Zamrugałam zdziwiona jej informacją.
- Przepraszam?
Znów się zaśmiała.
- Powinnaś mi być wdzięczna. Po prostu musisz być czujniejsza bo... może to się źle skończyć nawet dla ciebie.
Tym razem ja parsknęłam śmiechem.
- Dobrze się czujesz Amando? Niby w jakim sensie mam na niego uważać?
Uśmiech zniknął z jej twarzy. W jednej sekundzie spoważniała i spuściła wzrok.
- Możesz to rozumieć jak chcesz - podniosła głowę. W jej oczach przez chwilę dostrzegałam współczucie i strach. Zmarszczyłam brwi. Dlaczego ona mnie ostrzega? I przed czym? - zanim się zorientujesz stanie się coś złego. On jest zdolny do wszystkiego.
Otworzyłam usta żeby coś odpowiedzieć. Ale co? Natychmiast je zamknęłam. Czułam że w mojej głowie toczy się walka. Amanda mnie nienawidzi. Ja ją. Więc nawet gdyby mi coś groziło ona by tylko patrzyła z uniesioną głową i uśmieszkiem przylepionym do twarzy. A teraz stoi przede mną i każe mi uważać. Być może to jej jakaś gierka lub żart w którym mnie upokorzy. Jednak jej twarz była poważna i naprawdę wystraszona. Może to nie było aż tak widoczne ale potrafiłam rozpoznać uczucia innych ludzi nawet jak ich nie okazywali. Amanda wydawała się być wystraszona ale starała się udawać twardą i pewną siebie. Nie była. Na pewno nie w tym momencie. Wtedy przypomniałam sobie jej ostatnie słowa. ON. Czyli kto?
- Zaraz - szepnęłam - jaki ON?
Amanda nie zareagowała. Stała i patrzyła na mnie jakbym w ogóle się nie odezwała. Cisza wydawała mi się trwać w nieskończoność. Kiedy już myślałam że odpowie ona po prostu odwróciła się na pięcie i wyszła szybkim krokiem nie oglądając się za siebie. Pozostałam w swoim miejscu na sali całkiem sama z natłokiem myśli.
Megan's POV
Próbowałam się wyrwać z uścisku Jessie która szła przede mną kilka kroków szybciej i ciągła za sobą wbijając paznokcie w moją skórę co jakiś czas. Jak na taką dziewczynę była silna. Albo ja słaba. Co chwila oglądałam się za siebie modląc się żeby po drodze spotkać jakiegoś nauczyciela, Kels, albo chociażby sprzątaczkę. Kogokolwiek. Nie chciałam z nią zostawać sama. Zważając na to że zachowywała się dosyć dziwnie. Była bardzo poważna. Mogłabym powiedzieć że wystraszona. Tylko dlaczego?
Nie mogłam pomyśleć bo znów poczułam wbijające się paznokcie w moją skórę. Warknęłam wewnętrznie starając się wyrwać. Znów nic. Przez cała drogę do składzika Jessie nie odezwała się nawet słowem. Kiedy puściła mnie pod drzwiami złapałam się za nadgarstek i go rozmasowałam. Sięgnęła do kieszeni i rzuciła mi pęk kluczy.
- Trzeci od lewej - wskazała głową klucze.
- Ale dlaczego ty...
- Dostałam wiadomość - przerwała i poklepała się po kieszeni gdzie trzymała telefon. Zmarszczyłam brwi. Mogłam przysiąc że nic nie słyszałam. Jednak tak jak mnie prosiła wzięłam trzeci kluczyk i otworzyłam składzik. Spojrzałam na nią. Podniosła głowę znad telefonu i odebrała klucze. Uśmiechnęła się przepraszająco.
- Możesz wziąść obrusy - podniosła telefon - ważna sprawa.
Kiwnęłam głową i weszłam do składzika. Zaczęłam się rozglądać za obrusami. Dokoła mnie znajdowały się mopy, szczotki, wiadra i jakieś detergenty których nazw nie znałam ale nie było nigdzie tego czego szukałam.
- Jessie przypadkiem nie po...
Trzask zamykanych drzwi i przekręcanie klucza przerwało moje pytanie. Gwałtownie się odwróciłam i zamarłam. Zamknęła mnie w składziku. Tak po prostu. Jednak rozluźniłam się i podeszłam powoli do drzwi śmiejąc się.
- Okej Jessie było zabawnie ale teraz wypuść mnie.
Kiedy ona stała ze spuszczona głową i milczała opanował mnie przestrach. Uderzyłam w drzwi.
- Jessie wypuść mnie! Natychmiast!
W odpowiedzi pokręciła głową przysłaniając twarz włosami.
- Dlaczego? - szepnęłam już łagodniej.
Po jej policzku spłynęła pojedyncza łza. Podniosła głowę. Teraz to widziałam. W jej oczach krył się prawdziwy strach. Teraz kiedy jej emocje nie wytrzymały mogłam to jawnie stwierdzić.
- Ja nie chcę tego robić - szepnęła - ale on mi to kazał. Groził mi. Ja się... ja się po prostu boję - pokręciła głową. Po jej policzkach spłynęły kolejne łzy.
- Jessie proszę powiedz o co ci chodzi? Kogo się boisz,ktoś cię zastrasza? - na jej odpychające spojrzenie jęknęłam - prooszę.
Chwilę stała w ciszy. Kiedy podniosła głowę jej twarz była mokra od łez ale patrzyła z większą determinacją. Pokręciła głową.
- Przepraszam Megan.
Odwróciła się i ruszyła w stronę drzwi. Po chwili pobiegła.
- Nieeee! Jessie, proszę wróć! Jessie! - uderzyłam w drzwi pięścią - cholera!
Odwróciłam się i złapałam szczotkę. Uderzyłam kilka razy w drzwi. Fuknęłam. Na co liczyłam? Że kilka razy uderzę i uchylą się w magiczny sposób?
Zamachnęłam się i walnęłam z całej siły w drzwi. Szczotka złamała się na pół. Wzięłam głęboki oddech i uderzyłam nogą w drzwi. Nic.
Zrezygnowana usiadłam na podłodze i oparłam się o ścianę. Zaczęłam zawodzić i wołać o pomoc.
- Kels! - wrzasnęłam - przoszę!!! Ktokolwiek! Jestem w składziku!
Cisza.
Zamknęłam oczy i westchnęłam. Pojedyncza łza spłynęła mi wolno po policzku.
- Kels - szepnęłam.
Już nic więcej nie powiedziałam. Odcięłam się od rzeczywistego świata i zamknęłam się w klatce głęboko w swoich myślach.
Kels POV
Po raz chyba setny drżącą ręką sprawdzałam godzinę. Jessie i Megan nie ma już pół godziny. Czyżby przyjaciółka Amandy mogła zrobić coś Meg?
Zacisnęłam pięści.
Niemożliwe. Ona jest słaba. Poza tym nie ma powodów jej krzywdzić więc to odpada. Ale to nie zmienia faktu że nadal ich niema. Po raz kolejny sprawdziłam godzinę. Zaczęłam nerwowo tupać i krążyć po sali. Amandy też nie było. Może Megan się urwała i poszła do domu? Może też już powinnam iść?
Rozum jednak podpowiadał mi że to nie najlepszy pomysł. Więc zostałam.
Podskoczyłam kiedy niespodziewanie dostałam sms. Szybko wyjęłam telefon z nadzieją że to Megan. Kiedy otworzyłam skrzynkę najpierw mnie sparaliżowało a potem poczułam jak krew odpływa mi z twarzy.
Od: Nieznany.
Do: Kels
Mała, biedna Kels została sama. Nie boisz się tutaj być. Bez nikogo? Bez żadnego człowieka? Bez żadnej pomocy? ...
Moje serce zaczęło szaleńczo galopować. Ścisnęłam telefon w ręce i zaczęłam się kręcić wokół własnej osi kilka razy żeby niczego nie przegapić. A raczej nikogo.
Ale w sali byłam tylko ja. W takim razie skąd ta osoba wiedziała gdzie jestem?
Poczułam wibrowanie w prawej ręce.
Kolejny sms.
Otworzyłam skrzynkę drżącą ręką.
Od: Nieznany.
Do: Kels
Myślisz że tak po prostu mnie zobaczysz? Zabawne...
Tym razem ścisnęłam komórkę ogarnięta nie strachem lecz wściekłością. Żywą furią. Miałam dość ukrywania się i łkania przed tym kimś. Tak po protu ktoś postanowił mnie dręczyć. Ale ja nie mam zamiaru już się kulić. Przede wszystkim. Chce wiedzieć kto to jest.
- No proszę! - krzyknęłam rozglądając się po całej sali - widzę że fajnie się bawisz. Podoba ci się kiedy mnie krzywdzisz prawda? Może dowiem się z kim mam do czynienia czy będziesz mnie potajemnie dręczył jak jakiś szary kutas? No dawaj! Pokaż na co cię stać.
Dyszałam z wściekłości. Byłam pewna że pałam do tej osoby czystą nienawiścią. Chciałam wiedzieć kto to jest. Stanąć z tą osobą twarzą w twarz i pokazać że się nie boje.
Czekałam w ciszy nadal kręcąc się wokół siebie.
Gdy stałam plecami do drzwi frontowych usłyszałam pisk otwierania. Serce mi przyspieszyło. Zacisnęłam pięści i odwróciłam się do drzwi.
Zamarłam.
Nie. To mało powiedziane.
Ja w tym momencie straciłam świadomość i prawie grunt pod nogami. Nigdy bym się nie spodziewała go tu spotkać. Nie teraz. Kiedy już się pogodziłam...
Z moich ust wyrwał się szloch. Pokręciłam głową i spojrzałam mu w oczy.
- Mike...
Uśmiechnął się.
- Witaj Kelsi.
piątek, 21 lutego 2014
Rozdział 14
Bip, bip, bip. Otworzyłam oczy i spojrzałam w prawo na zegarek. Lekko... jeśli można to tak nazwać zepchnęłam go z szafki w wyniku czego wyleciały baterie. Nie miałam najmniejszej ochoty iść do szkoły. Z jednej strony bo to po prostu szkoła a z drugiej bo Niall. Jednak wiedziałam że tak czy inaczej muszę wstać więc niechętnie zwlekłam się z łóżka. Wyjęłam jakieś przypadkowe ciuchy i poszłam do łazienki. Zanim weszłam pod prysznic spojrzałam na moje odbicie w lustrze podpierając się rękoma umywalki. Byłam niewyspana i miałam wielkie wory pod oczami. Takie są efekty niespania do 3:00 w nocy... a dlaczego? Niall. Gdybym nie przejmowała się nim mogłabym się wyspać i stałabym tu teraz pełna życia, uśmiechnięta gotowa na wszystko. A obecnie czuję się słaba i nie mam ochoty na nic.
Wskoczyłam pod prysznic. Chłodne krople odrobinę mnie odprężyły i rozluźniły. Kiedy wyszłam otuliłam się ręcznikiem po czym włożyłam naszykowane ciuchy i rozczesałam włosy zostawiając je rozpuszczone. Złapałam czarny tusz i lekko przejechałam po rzęsach. Gdy byłam gotowa cicho zeszłam po schodach z przewieszoną torbą adidas przez ramię do korytarza. Nie miałam ochoty na nic do jedzenia. Wsunęłam moje tenisówki na stopy i ubrałam skórzaną kurtkę i wyszłam. Chłodne poranne powietrze uderzyło w moją twarz lekko ją ochładzając. Wyjęłam telefon z kieszeni i sprawdziłam godzinę. 7:30. Czyli nie muszę się spieszyć. Włożyłam różowe słuchawki do uszu i spokojnie ruszyłam w stronę domu Meg. Powoli spacerowałam omijając znane mi uliczki. Zakręciłam w prawo i już dostrzegłam z daleka morelowy dom mojej przyjaciółki. Przyspieszyłam trochę kroku i już stałam przed jej drzwiami. Dzisiaj chciałam wyjątkowo zapukać ale nie zdążyłam bo drzwi się otworzyły na cała szerokość a z nich wyskoczyła Megan.
- O cześć Kels - rzuciła mi się na szyje mocno mnie przytulając.
- No hej - powiedziałam trochę markotnie. Zaraz po tym szybko się uśmiechnęłam. Na szczęście Megan nic nie zauważyła.
Kiedy się przywitałyśmy ruszyłyśmy wzdłuż ulicy do szkoły.
- No więc co jutro ubierasz? - popatrzyła na mnie pełna entuzjazmu. Spojrzałam na nią lekko zdezorientowana.
- No... pewnie to co zwykle czyli rurki, bluzkę...
- O matko. Kels, ja mówię o balu - zmarszczyła brwi lekko rozbawiona.
- O balu? - powtórzyłam bezmyślnie.
- Bal przedświąteczny dla trzecich klas. Zapomniałaś? - wyrzuciła ręce w górę.
Ano tak... bal. Pamiętam jak rozmawiałam o nim z Megan w czerwcu kończąc drugą klasę. Byłyśmy takie podekscytowane. No Meg nadal jest. Ja całkowicie o nim zapomniałam. Tyle wydarzyło się w tym czasie...
- Więc? - położyła ręce po obu stronach bioder i popatrzyła na mnie czekając na odpowiedź.
- Em... nie ależ skąd jakbym mogła a... kiedy on jest? - zapytałam lekko się rumieniąc.
Megan spuściła ręce i przymknęła oczy.
- Tak jak mówiłam jutro - chwilę myślała po czym popatrzyła się w moją stronę - z kim chcesz iść?
Stanęłam. Faktycznie o tym nie myślałam ale jak mogłam skoro dzisiaj się dowiedziałam że już jutro bal? Oczywiście pierwsza osoba która wpadła mi do głowy to Niall. Ale nie wiem czy chciałby ze mną iść po tej kłótni...
Wsunęłam ręce do kieszeni kurtki i kopnęłam najbliższy kamień wzruszając ramionami.
- Nie wiem. Nie jestem nawet pewna czy ktoś by chciał ze mną iść - spojrzałam na swoje buty i cicho się zaśmiałam.
Megan nabrała powietrza i pokręciła głową.
- Oczywiście że tak - szeroko się uśmiechnęła - nawet wiem kto. Niall.
Nie zdziwiłam się. Wiedziałam że mi go zaproponuje jako pierwszego.
- Nie wiem czy to dobry pomysł - wyjęłam rękę z kieszeni i przeczesałam palcami włosy - wczoraj się pokłóciliśmy.
Uśmiech zszedł z twarzy Megan. Najwidoczniej się zdziwiła bo spojrzała na mnie dużymi niebieskimi oczami.
- Coś poważnego?
Wydęłam usta zastanawiając się nad odpowiedzią. Uważam że to nic poważnego jednak nie wiem co Niall myśli.
- Myślę że nic - znów wzruszyłam ramionami.
Megan lekko przekrzywiła głowę i mocno mnie objęła.
- Jestem pewna że się pogodzicie - puściła mnie wsadzając ręce do kieszeni - widać gołym okiem że mu na tobie zależy.
Blado się uśmiechnęłam patrząc na asfalt i trochę na Meg.
- Wiem... chyba...
Potem już nie rozmawiałyśmy. Droga do szkoły minęła nam w niecałe 15 minut. Kiedy stanęłyśmy pod budynkiem wypuściłam powietrze z ust. Fakt że zaraz zobaczę Nialla trochę mnie przytłaczał. Po chwili zebrałam się w sobie i pewnym krokiem ruszyłam za Meg. Akurat zapomniałam że teraz jest lekcja na której muszę siedzieć własnie z nim. Pani go przesadziła bo parę razy jej podpadł. No tak. Gdy skończyłam o tym myśleć usłyszałam dzwonek ogłaszający lekcje. Ruszyłyśmy z Megan pod klasę a po chwili ujrzałam JEGO. Moje serce momentalnie przyspieszyło a po plecach przebiegł zimny dreszcz... matko... co się ze mną dzieje?
Pokręciłam głową i włożyłam ręce do kieszeni patrząc na podłogę. Nie chciałam na niego patrzeć ale nie mogłam utrzymać spuszczonego wzroku jakby pod klasą stało coś czego nigdy w życiu nie widziałam.
Odwróciłam w tamtą stronę wzrok a Niall jak na komendę również się odwrócił. W jego spojrzeniu nie było ciepła jak zawsze tylko złość i smutek. Poczułam lekkie ściśnięcie w sercu na samą myśl że jest na mnie zły. Nagle przemknęła koło mnie nauczycielka otwierając klasę. Już po chwili siedziałam w ławce obok Nialla. Nie czułam się komfortowo wręcz przeciwnie. Co chwilę się kręciłam starając nie patrzeć w jego stronę. Chłopak nie za bardzo zwracał na mnie uwagę ale czasami spoglądał w moją stronę. Kiedy nauczycielka skończyła coś mówić odwróciła się do tablicy i coś zaczęła pisać. Wzięłam długopis i zaczęłam notować.
- Masz zamiar mnie unikać czy się nie odzywać? - wyszeptał beznamiętnie.
Nabrałam powietrza i odpowiedziałam mu nadal patrząc na zeszyt.
- Mogę i to i to.
Usłyszałam jak wzdycha i również kręci się na krześle.
- To ja powinienem być zły a nie ty - przejechał palcami po włosach i pierwszy raz na mnie spojrzał - poza tym nie denerwuj mnie nie mam humoru.
Lekko się wyprostowałam patrząc na niego z uniesioną brwią. Skoro ma zły humor to dlaczego ze mną rozmawia? Nikt mu nie każe.
- No oczywiście pan Niall ma zły dzień więc wszyscy muszą cierpieć przez jego humorki - poruszyłam rękoma w powietrzu i wywróciłam oczami.
- O co ci chodzi - warknął wyraźnie zdenerwowany.
- O nic - wzruszyłam ramionami rysując coś w zeszycie.
- Tak. O nic tak jak wczoraj? - spojrzał na mnie pytająco zaciskając usta w wąską kreskę.
- Zachowywałeś się jak zazdrosny kretyn - wymamrotałam nadal rysując po zeszycie.
- Och tak zawsze możesz wziąść telefon i wyżalić się Louisowi - wyrzucił ręce w górę.
Zmarszczyłam brwi i popatrzyłam na niego z urazą. Nie powiedział nic wyjątkowego ale zabolało.
- Nie zabronisz mi z nim pisać - wysyczałam czując jak się denerwuję.
- Żebyś się nie zdziwiła - złośliwie się uśmiechnął dając mi do zrozumienia że ma większa władzę nade mną niż mi się wydaje.
A tak nie jest.
-To twój przyjaciel - spojrzałam na niego wzrokiem pełnym dezaprobaty.
- Jeśli będzie konieczność to mu wpierdolę - niemal warknął.
Teraz to mnie zamurowało. Zamrugałam kilka razy zastanawiając się co w niego wstąpiło. Miałam nadzieję że to żart jednak jego wzrok był solidny a twarz kamienna. Kiedy czułam że opuszcza mnie paraliż ogarnęła mnie złość. Jeśli uważa że będzie mnie kontrolował to grubo się pomylił.
Wzięłam głęboki oddech i popatrzyłam na niego wściekłym wzrokiem.
- Zachowujesz się jak kutas - widząc jego ostrzegawczy wzrok każdy normalny człowiek by się uciszył jednak ja również byłam wściekła i mogłam mu powiedzieć co myślę - nie będziesz mnie kontrolował. Będę pisać z kim chce, robić co chce i zachowywać się tak jak JA chce. To że mnie raz pocałowałeś to nie daje ci prawa żebyś kontrolował moje życie.
Kiedy skończyłam zrozumiałam że cała klasa się na nas patrzy. Wyglądało na to że już dawno przestałam mówić szeptem. Nie obchodziło mnie to. Widziałam teraz tylko twarz Nialla. Wiedziałam że przesadziłam. Nie powinnam tego mówić bo w jakiś sposób mu zależało na mnie a mi na nim. Jednak to powiedziałam. I czasu nie cofnę.
Całkowicie nie spodziewałam się po nim takiej reakcji. Gwałtownie poderwał się z krzesła łapiąc mnie stanowczo za mocno za nadgarstki. W jego oczach niemal widziałam płomień. Moje serce wykonało salto. Mocno zacisnęłam zęby powstrzymując łzy.
- Proszę bardzo mogę być kutasem, wybacz że jestem zazdrosny bo mi zależy ale nie przychodź do mnie kiedy będziesz miała problem... - nabrał powietrza a jego twarz złagodniała jednak wiedziałam że nadal jest wściekły - jesteś teraz z tym sama.
Puścił moje obolałe nadgarstki i bez słowa wyszedł z klasy trzaskając drzwiami. Otworzyłam usta żeby coś powiedzieć jednak słowa ugrzęzły mi w gardle. Wszyscy w ciszy patrzyli się na mnie szepcząc coś między sobą. Spojrzałam na Meg. Patrzyła na mnie współczująco. Lekko pokręciła głową. Gwałtownie się odwróciłam. Bez zastanowienia chwyciłam plecak i również wybiegłam z klasy. Przemierzałam pusty hol wołając Nialla. Chodziłam po każdym zakątku szkoły ale nigdzie go nie było...
Nigdzie.
Stanęłam na środku korytarza upuszczając torbę obok. Po chwili poczułam coś mokrego na twarzy. Dotknęłam policzka i zrozumiałam że płaczę. Nie mogłam nic na to poradzić. Pokręciłam głową i pobiegłam do łazienki trzaskając drzwiami. Spojrzałam w lustro. Miałam czerwone oczy a na policzkach były małe ślady łez. Odsunęłam się od umywalki weszłam do kabiny i osunęłam się na podłogę. Schowałam głowę w kolana i zaczęłam płakać.
Najgorsze było to że byłam na niego wściekła ale własnie do niego chciałam się przytulić. Co za ironia losu...
Po paru minutach kiedy się już uspokoiłam wstałam i wyszłam z kabiny. Spojrzałam na swoje odbicie. Oczy już nie były tak czerwone jak wcześniej. Nabrałam zimnej wody i opłukałam twarz. Nie mogę się załamać. Będzie dobrze. Powtarzałam sobie to kłamstwo w między czasie sprawdzając godzinę. 9:30. Zostało 10 minut do dzwonka. Podeszłam do drzwi i niepewnie wyjrzałam na korytarz. Wiedziałam że gdy spotkam Megan zasypie mnie tysiącem pytań. Nie miałam ochoty jej odpowiadać ale nie mogłam od niej uciec lub kłamać. Źle się czułam z tym że nasze kontakty opierały się jedynie na rozmowie w szkole. Czułam że to moja wina. Mój wolny czas opierał się tylko na spotkaniach z Niallem. A może to znak żebym dała sobie z nim spokój? Może powinnam zacząć go unikać? Rozum podpowiadał mi że to chyba najlepszy pomysł. Jednak gdy tylko ON wdarł mi się do głowy wszystko się buntowało przeciwko zdrowemu rozsądkowi. To jest jak siła magnetyczna która mnie do niego przyciąga. Kiedy już jestem pewna że go znam nagle pokazuje swoje zupełnie inne oblicze. Ile ich może mieć?
Wtedy się okazuje że tak naprawdę go nie znam a to sprawia że mam ochotę dowiedzieć się kim on naprawdę jest. Nie potrafię go wyrzucić z mojej głowy tak po prostu. Chce przy nim zostać pomimo tego czy będę szczęśliwa czy zraniona.
Może chce być zraniona.
Może chce żeby on również poczuł do mnie to co ja do niego czuje.
Czy ja coś do niego czuje?
Wskoczyłam pod prysznic. Chłodne krople odrobinę mnie odprężyły i rozluźniły. Kiedy wyszłam otuliłam się ręcznikiem po czym włożyłam naszykowane ciuchy i rozczesałam włosy zostawiając je rozpuszczone. Złapałam czarny tusz i lekko przejechałam po rzęsach. Gdy byłam gotowa cicho zeszłam po schodach z przewieszoną torbą adidas przez ramię do korytarza. Nie miałam ochoty na nic do jedzenia. Wsunęłam moje tenisówki na stopy i ubrałam skórzaną kurtkę i wyszłam. Chłodne poranne powietrze uderzyło w moją twarz lekko ją ochładzając. Wyjęłam telefon z kieszeni i sprawdziłam godzinę. 7:30. Czyli nie muszę się spieszyć. Włożyłam różowe słuchawki do uszu i spokojnie ruszyłam w stronę domu Meg. Powoli spacerowałam omijając znane mi uliczki. Zakręciłam w prawo i już dostrzegłam z daleka morelowy dom mojej przyjaciółki. Przyspieszyłam trochę kroku i już stałam przed jej drzwiami. Dzisiaj chciałam wyjątkowo zapukać ale nie zdążyłam bo drzwi się otworzyły na cała szerokość a z nich wyskoczyła Megan.
- O cześć Kels - rzuciła mi się na szyje mocno mnie przytulając.
- No hej - powiedziałam trochę markotnie. Zaraz po tym szybko się uśmiechnęłam. Na szczęście Megan nic nie zauważyła.
Kiedy się przywitałyśmy ruszyłyśmy wzdłuż ulicy do szkoły.
- No więc co jutro ubierasz? - popatrzyła na mnie pełna entuzjazmu. Spojrzałam na nią lekko zdezorientowana.
- No... pewnie to co zwykle czyli rurki, bluzkę...
- O matko. Kels, ja mówię o balu - zmarszczyła brwi lekko rozbawiona.
- O balu? - powtórzyłam bezmyślnie.
- Bal przedświąteczny dla trzecich klas. Zapomniałaś? - wyrzuciła ręce w górę.
Ano tak... bal. Pamiętam jak rozmawiałam o nim z Megan w czerwcu kończąc drugą klasę. Byłyśmy takie podekscytowane. No Meg nadal jest. Ja całkowicie o nim zapomniałam. Tyle wydarzyło się w tym czasie...
- Więc? - położyła ręce po obu stronach bioder i popatrzyła na mnie czekając na odpowiedź.
- Em... nie ależ skąd jakbym mogła a... kiedy on jest? - zapytałam lekko się rumieniąc.
Megan spuściła ręce i przymknęła oczy.
- Tak jak mówiłam jutro - chwilę myślała po czym popatrzyła się w moją stronę - z kim chcesz iść?
Stanęłam. Faktycznie o tym nie myślałam ale jak mogłam skoro dzisiaj się dowiedziałam że już jutro bal? Oczywiście pierwsza osoba która wpadła mi do głowy to Niall. Ale nie wiem czy chciałby ze mną iść po tej kłótni...
Wsunęłam ręce do kieszeni kurtki i kopnęłam najbliższy kamień wzruszając ramionami.
- Nie wiem. Nie jestem nawet pewna czy ktoś by chciał ze mną iść - spojrzałam na swoje buty i cicho się zaśmiałam.
Megan nabrała powietrza i pokręciła głową.
- Oczywiście że tak - szeroko się uśmiechnęła - nawet wiem kto. Niall.
Nie zdziwiłam się. Wiedziałam że mi go zaproponuje jako pierwszego.
- Nie wiem czy to dobry pomysł - wyjęłam rękę z kieszeni i przeczesałam palcami włosy - wczoraj się pokłóciliśmy.
Uśmiech zszedł z twarzy Megan. Najwidoczniej się zdziwiła bo spojrzała na mnie dużymi niebieskimi oczami.
- Coś poważnego?
Wydęłam usta zastanawiając się nad odpowiedzią. Uważam że to nic poważnego jednak nie wiem co Niall myśli.
- Myślę że nic - znów wzruszyłam ramionami.
Megan lekko przekrzywiła głowę i mocno mnie objęła.
- Jestem pewna że się pogodzicie - puściła mnie wsadzając ręce do kieszeni - widać gołym okiem że mu na tobie zależy.
Blado się uśmiechnęłam patrząc na asfalt i trochę na Meg.
- Wiem... chyba...
Potem już nie rozmawiałyśmy. Droga do szkoły minęła nam w niecałe 15 minut. Kiedy stanęłyśmy pod budynkiem wypuściłam powietrze z ust. Fakt że zaraz zobaczę Nialla trochę mnie przytłaczał. Po chwili zebrałam się w sobie i pewnym krokiem ruszyłam za Meg. Akurat zapomniałam że teraz jest lekcja na której muszę siedzieć własnie z nim. Pani go przesadziła bo parę razy jej podpadł. No tak. Gdy skończyłam o tym myśleć usłyszałam dzwonek ogłaszający lekcje. Ruszyłyśmy z Megan pod klasę a po chwili ujrzałam JEGO. Moje serce momentalnie przyspieszyło a po plecach przebiegł zimny dreszcz... matko... co się ze mną dzieje?
Pokręciłam głową i włożyłam ręce do kieszeni patrząc na podłogę. Nie chciałam na niego patrzeć ale nie mogłam utrzymać spuszczonego wzroku jakby pod klasą stało coś czego nigdy w życiu nie widziałam.
Odwróciłam w tamtą stronę wzrok a Niall jak na komendę również się odwrócił. W jego spojrzeniu nie było ciepła jak zawsze tylko złość i smutek. Poczułam lekkie ściśnięcie w sercu na samą myśl że jest na mnie zły. Nagle przemknęła koło mnie nauczycielka otwierając klasę. Już po chwili siedziałam w ławce obok Nialla. Nie czułam się komfortowo wręcz przeciwnie. Co chwilę się kręciłam starając nie patrzeć w jego stronę. Chłopak nie za bardzo zwracał na mnie uwagę ale czasami spoglądał w moją stronę. Kiedy nauczycielka skończyła coś mówić odwróciła się do tablicy i coś zaczęła pisać. Wzięłam długopis i zaczęłam notować.
- Masz zamiar mnie unikać czy się nie odzywać? - wyszeptał beznamiętnie.
Nabrałam powietrza i odpowiedziałam mu nadal patrząc na zeszyt.
- Mogę i to i to.
Usłyszałam jak wzdycha i również kręci się na krześle.
- To ja powinienem być zły a nie ty - przejechał palcami po włosach i pierwszy raz na mnie spojrzał - poza tym nie denerwuj mnie nie mam humoru.
Lekko się wyprostowałam patrząc na niego z uniesioną brwią. Skoro ma zły humor to dlaczego ze mną rozmawia? Nikt mu nie każe.
- No oczywiście pan Niall ma zły dzień więc wszyscy muszą cierpieć przez jego humorki - poruszyłam rękoma w powietrzu i wywróciłam oczami.
- O co ci chodzi - warknął wyraźnie zdenerwowany.
- O nic - wzruszyłam ramionami rysując coś w zeszycie.
- Tak. O nic tak jak wczoraj? - spojrzał na mnie pytająco zaciskając usta w wąską kreskę.
- Zachowywałeś się jak zazdrosny kretyn - wymamrotałam nadal rysując po zeszycie.
- Och tak zawsze możesz wziąść telefon i wyżalić się Louisowi - wyrzucił ręce w górę.
Zmarszczyłam brwi i popatrzyłam na niego z urazą. Nie powiedział nic wyjątkowego ale zabolało.
- Nie zabronisz mi z nim pisać - wysyczałam czując jak się denerwuję.
- Żebyś się nie zdziwiła - złośliwie się uśmiechnął dając mi do zrozumienia że ma większa władzę nade mną niż mi się wydaje.
A tak nie jest.
-To twój przyjaciel - spojrzałam na niego wzrokiem pełnym dezaprobaty.
- Jeśli będzie konieczność to mu wpierdolę - niemal warknął.
Teraz to mnie zamurowało. Zamrugałam kilka razy zastanawiając się co w niego wstąpiło. Miałam nadzieję że to żart jednak jego wzrok był solidny a twarz kamienna. Kiedy czułam że opuszcza mnie paraliż ogarnęła mnie złość. Jeśli uważa że będzie mnie kontrolował to grubo się pomylił.
Wzięłam głęboki oddech i popatrzyłam na niego wściekłym wzrokiem.
- Zachowujesz się jak kutas - widząc jego ostrzegawczy wzrok każdy normalny człowiek by się uciszył jednak ja również byłam wściekła i mogłam mu powiedzieć co myślę - nie będziesz mnie kontrolował. Będę pisać z kim chce, robić co chce i zachowywać się tak jak JA chce. To że mnie raz pocałowałeś to nie daje ci prawa żebyś kontrolował moje życie.
Kiedy skończyłam zrozumiałam że cała klasa się na nas patrzy. Wyglądało na to że już dawno przestałam mówić szeptem. Nie obchodziło mnie to. Widziałam teraz tylko twarz Nialla. Wiedziałam że przesadziłam. Nie powinnam tego mówić bo w jakiś sposób mu zależało na mnie a mi na nim. Jednak to powiedziałam. I czasu nie cofnę.
Całkowicie nie spodziewałam się po nim takiej reakcji. Gwałtownie poderwał się z krzesła łapiąc mnie stanowczo za mocno za nadgarstki. W jego oczach niemal widziałam płomień. Moje serce wykonało salto. Mocno zacisnęłam zęby powstrzymując łzy.
- Proszę bardzo mogę być kutasem, wybacz że jestem zazdrosny bo mi zależy ale nie przychodź do mnie kiedy będziesz miała problem... - nabrał powietrza a jego twarz złagodniała jednak wiedziałam że nadal jest wściekły - jesteś teraz z tym sama.
Puścił moje obolałe nadgarstki i bez słowa wyszedł z klasy trzaskając drzwiami. Otworzyłam usta żeby coś powiedzieć jednak słowa ugrzęzły mi w gardle. Wszyscy w ciszy patrzyli się na mnie szepcząc coś między sobą. Spojrzałam na Meg. Patrzyła na mnie współczująco. Lekko pokręciła głową. Gwałtownie się odwróciłam. Bez zastanowienia chwyciłam plecak i również wybiegłam z klasy. Przemierzałam pusty hol wołając Nialla. Chodziłam po każdym zakątku szkoły ale nigdzie go nie było...
Nigdzie.
Stanęłam na środku korytarza upuszczając torbę obok. Po chwili poczułam coś mokrego na twarzy. Dotknęłam policzka i zrozumiałam że płaczę. Nie mogłam nic na to poradzić. Pokręciłam głową i pobiegłam do łazienki trzaskając drzwiami. Spojrzałam w lustro. Miałam czerwone oczy a na policzkach były małe ślady łez. Odsunęłam się od umywalki weszłam do kabiny i osunęłam się na podłogę. Schowałam głowę w kolana i zaczęłam płakać.
Najgorsze było to że byłam na niego wściekła ale własnie do niego chciałam się przytulić. Co za ironia losu...
Po paru minutach kiedy się już uspokoiłam wstałam i wyszłam z kabiny. Spojrzałam na swoje odbicie. Oczy już nie były tak czerwone jak wcześniej. Nabrałam zimnej wody i opłukałam twarz. Nie mogę się załamać. Będzie dobrze. Powtarzałam sobie to kłamstwo w między czasie sprawdzając godzinę. 9:30. Zostało 10 minut do dzwonka. Podeszłam do drzwi i niepewnie wyjrzałam na korytarz. Wiedziałam że gdy spotkam Megan zasypie mnie tysiącem pytań. Nie miałam ochoty jej odpowiadać ale nie mogłam od niej uciec lub kłamać. Źle się czułam z tym że nasze kontakty opierały się jedynie na rozmowie w szkole. Czułam że to moja wina. Mój wolny czas opierał się tylko na spotkaniach z Niallem. A może to znak żebym dała sobie z nim spokój? Może powinnam zacząć go unikać? Rozum podpowiadał mi że to chyba najlepszy pomysł. Jednak gdy tylko ON wdarł mi się do głowy wszystko się buntowało przeciwko zdrowemu rozsądkowi. To jest jak siła magnetyczna która mnie do niego przyciąga. Kiedy już jestem pewna że go znam nagle pokazuje swoje zupełnie inne oblicze. Ile ich może mieć?
Wtedy się okazuje że tak naprawdę go nie znam a to sprawia że mam ochotę dowiedzieć się kim on naprawdę jest. Nie potrafię go wyrzucić z mojej głowy tak po prostu. Chce przy nim zostać pomimo tego czy będę szczęśliwa czy zraniona.
Może chce być zraniona.
Może chce żeby on również poczuł do mnie to co ja do niego czuje.
Czy ja coś do niego czuje?
piątek, 24 stycznia 2014
Rozdział 13
*** miesiąc później ***
- To chcesz te placki czy nie !? - usłyszałam głośny głos z dołu.
- Nie dzięki mamo ! - odkrzyknęłam poprawiając włosy. Dokładnie za 15 minut miał przyjść Niall. Mamy pouczyć się do jutrzejszego sprawdzianu z chemii. A ja obecnie stoję na środku pokoju ze ścierką w ręce, przede mną leży sterta nieposkładanych ubrań , łóżko jest niepościelone a na nim jest laptop i pusta paczka czipsów. Biurko jest zawalone papierami nawet nie wiem jakimi. Do tego przez przypadek wylałam wodę, jestem w samej piżamie z roztrzepanymi włosami na wszystkie strony świata. Można powiedzieć że jestem w ciemnej dupie.
Nie zwlekając podbiegłam do biurka zbierając wszystkie kartki przy okazji rzucając okiem na kalendarz.
Minął dokładnie miesiąc od... wypadku. Policja już nie raz zabierała mnie i innych na przesłuchanie w sprawie wypadku. Najczęściej pytali jak to się stało i czy możemy podejrzewać kto to zrobił. Oczywiście nie powiedziałam nic skoro sama nie jestem pewna tego co widziałam. Jeśli mi się przewidziało? Jeśli tylko coś sobie wyobrażam? Jeśli to był tylko przypadek?
Nic nie dzieje się przez przypadek, dodał mój umysł.
Oczywiście że nie ale co jeśli człowiek widzi coś czego nie chce widzieć? Wtedy wariuję i wyobraża sobie wszystko.
Kiedy skończyłam o tym myśleć pokój już był czysty. Szeroko się uśmiechnęłam i w szybkim tempie się ubrałam i doprowadziłam do ładu.
Gdy byłam gotowa usłyszałam dzwonek do drzwi.
Zbiegłam ze schodów i ostatni raz poprawiłam włosy. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam blondyna z plecakiem przewieszonym przez ramię. Szeroko się uśmiechnęłam i ucałowałam go w policzek.
Szczerze mówiąc ten wypadek miał swoje plusy. Zżyłam się z chłopakami... i Niallem.
Pokochałam tych wariatów i staram się każdą wolną chwile spędzać własnie z nimi.
Jednak z Niallem jest trochę inaczej. Czuję się tak jakby miedzy nami była jakaś niewidzialna więź, która nie pozwala nam się rozstać choćby na jeden dzień. To tak jakby przez parę dni nie spać. W końcu musisz zasnąć inaczej się wykończysz.
Po prostu nie wyobrażam sobie dnia bez jego uśmiechu, spojrzenia... nie potrafię.
Niall stał się moją codziennością a jego jego.
- Wszystko w porządku? - otrząsnęłam się i spojrzałam na leżącego na łóżku Nialla.
- Co? - zapytałam jeszcze nie do końca ogarnięta.
- Pytałem czy wszystko w porządku. Od 5 minut stoisz i patrzysz się nie wiadomo gdzie - zaśmiał się i założył ręce za głowę.
Wyglądał tak seksownie że przez chwile nie mogłam myśleć racjonalnie. Jego szary T-shirt idealnie opinał się na mięśniach brzucha a roztrzepane włosy sprawiały że był bardziej pociągający.
Pokręciłam głową. Nie mogłam zaprzeczyć że takie myśli miałam coraz częściej.
- Kels przestań się na mnie gapić i idź się uczyć. Muszę od kogoś ściągać - lekko przymrużył oczy i przeciągle ziewnął.
Pokręciłam głową i wyjęłam książkę z szafki.
- Chciałbyś. Sam masz się uczyć a nie tylko ja - burknęłam.
- No chyba ty - odwrócił się na drugą stronę łóżka leżąc do mnie plecami.
Oczywiście ta odpowiedź nie miała najmniejszego sensu ale przyzwyczaiłam się do jego niezbyt normalnych rozmów.
Pewnym krokiem podeszłam do Nialla i mocno uderzyłam go w głowę książką. Od razu się zerwał.
- Za co?!
- Tak sobie - schyliłam się po plecak i wepchnęłam mu w ręce - wyjmij książkę i się ucz lamo.
- Sama jesteś lamą. Wiesz mam inny pomysł - szeroko się uśmiechnął i oddał mi swój plecak - ty się ,,edukuj'' - zrobił dziwny znak palcami w powietrzu - a ja pójdę coś zjeść.
Już kierował się do drzwi ale szybko go złapałam za nadgarstek i przyciągnęłam do siebie.
- Nigdzie nie idziesz. Dostaniesz jedzenie jeśli będziesz wszystko umiał - szeroko się uśmiechnęłam i poklepałam go po policzku.
- Chcesz mnie głodzić? - zapytał wyraźnie rozbawiony.
- To dla twojego dobra - pokiwałam głową i podałam mu książkę.
- Jesteś okrutna - zasmucił się i odebrał ode mnie podręcznik od chemii.
Nasza wspólna nauka zazwyczaj tak wyglądała.
Niall jest zły. Niall jest głodny. Niall jest smutny.
Tak czy inaczej zawsze kończymy na dole w kuchni jedząc wszystko z lodówki. To by chyba wyjaśniało moje pięć jedynek w ciągu miesiąca.
Leżąc na łóżku obok Nialla zaczęłam czytać. Jednak już po 10 minutach poczułam że boli mnie krzyż. Lekko podniosłam głowę i ułożyłam na torsie chłopaka. Nie miał nic przeciwko bo poczułam że się uśmiecha.
Kiedy zaczęłam już skupiać się na pierwiastkach usłyszałam jak coś upada na ziemię z hukiem. Spojrzałam w miejsce hałasu i zobaczyłam książke Nialla od chemii.
Za nim zdążyłam coś powiedzieć wyrzucił również mój podręcznik i przyciągnął do siebie opatulając swoim ramieniem. Podniosłam tylko brew do góry ale pomimo tego przytuliłam się do niego myśląc o kolejnej jedynce.
Leżeliśmy tak przez jakiś czas bez słów kiedy ciszę przerwał dźwięk sms. Powoli wygramoliłam się z objęć Nialla i chwyciłam komórkę. Przeczytałam treść po czym zaczęłam wystukiwać odpowiedź.
- Kto to? - spojrzał na telefon a potem na mnie.
- Nikt ważny - wzruszyłam ramionami nadal patrząc na komórkę.
- Jeśli to nikt ważny to powiedz - przysiadł się do mnie nadal nie odpuszczając.
- Louis - po mojej odpowiedzi lekko się naburmuszył. Ta rozmowa chyba się dobrze nie skończy.
- Co chciał - podniósł brew.
- Przestań być wścibski - odpyskowałam i odłożyłam telefon na komodę.
- Co. Chciał. - powtórzył robiąc przerwę przed każdym zdaniem.
Wiedziałam że nie odpuści. Wściekła złapałam telefon i włączyłam wiadomość od Louisa. Rzuciłam mu telefon licząc w myślach do 10.
Kiedy przeczytał oddał mi telefon popatrzył na mnie przymrużając oczy.
- Tylko tyle?
- Zwykła wiadomość, czego oczekiwałeś? Że wysyłamy se miłosne smsy do północy? - wybuchłam patrząc na niego jak na wariata.
- Nie zdziwiłbym się - wyszeptał najciszej jak się dało jednak ja usłyszałam. Przez chwilę czułam narastający gniew, jednak zaraz odzyskałam panowanie i spytałam łagodniejszym tonem.
- Niall, nie musisz być zazdrosny - położyłam rękę na jego ramieniu ale on ją gwałtownie strzepnął. Zdziwiona zmarszczyłam brwi.
- Nie jestem zazdrosny - warknął patrząc przez okno - nie jesteś moją dziewczyną więc nie mam o co być zazdrosny.
Głęboko zaczerpnęłam tchu i również spojrzałam przez okno. Czułam się jakby ktoś mnie spoliczkował. Miał racje ale to nie zmienia faktu że to on się dziwnie zachowuje.
Spuściłam głowę i zaczęłam bawić się palcami. Wydawały się takie ciekawe...
- To znaczy nie żebym...
- Dobra Niall rozumiem - przerwałam starając się na niego nie patrzeć - masz racje. Nie jesteśmy parą i nie powinieneś być o mnie zazdrosny.
Chwilę na mnie patrzył i myślał.
- Ale wiesz że cie kocham - gwałtownie se na niego popatrzyłam trochę zdezorientowana. Niall widząc moje zdziwienie szybko się poprawił - jak przyjaciółkę.
Tak. Jak przyjaciółkę. Znów to dziwne rozczarowanie.
Siedzieliśmy jeszcze chwilę w ciszy dopóki Niall nie wstał i nie wziął plecaka.
- Ja już pójdę. Cześć Kels - starałam się nie zwracać uwagi że wychodzi, nie chciałam się już z nim kłócić jednak moje nogi same mnie do niego poniosły.
- Niall poczekaj.
Co - warknął lekko wkurzony, gdy stał już za progiem mojego pokoju.
Szczerze to nie spodziewałam się takiej agresywnej reakcji z jego strony.
Otworzyłam usta w celu powiedzenie czegokolwiek ale nic nie wydusiłam. Spuściłam głowę patrząc na swoje stopy po czym wróciłam wzrokiem do chłopaka. Na jego twarzy nadal było widać lekki zdenerwowanie jednak kiedy zobaczył moje zdziwienie złość zastąpił smutek.
- Kels... ja nie... ja...
- Dobra Niall jest... okej - spuściłam głowę i nie czekając na jego odpowiedź zatrzasnęłam mu drzwi przed nosem. Tak wiem to było najgorsze wyjście jakie mogłam wykorzystać. Nie chciałam się już z nim sprzeczać a wiedziałam że nie był w najlepszym humorze. Ale kiedy zobaczyłam jego zakłopotanie i to jak próbował coś powiedzieć... ważnego?
Szybko otworzyłam drzwi i wybiegłam na korytarz z nadzieją że on tam będzie. Jednak w holu nie było nikogo oprócz mnie i stolika z wazonem. Oparłam się o ścianę i powoli zjechałam.
- Brawo Kels - złapałam się za głowę i schowałam w kolana - ty to umiesz spieprzyć sprawę.
Dlaczego ja to zrobiłam? Dlaczego nie pomyślałam? Mogłam to zupełnie inaczej rozegrać. Przecież mogłam powiedzieć że jest wszystko w porządku. Mogłam pocałować go w policzek i powiedzieć żeby się nie przejmował. Mogłam zrobić wszystko tylko nie trzaskać mu drzwiami przed nosem.
Na pewno źle to odebrał... matko co ja mówię! Zatrzasnęłam przed nim drzwi! Szansa że jutro się do mnie odezwie jest taka wielka jak to że zaprzyjaźnię się z Amandą i Jessie.
Starałam się o tym nie myśleć więc wstałam i weszłam do pokoju.
Była 9:00 a ja byłam tak cholernie zmęczona że ledwo patrzyłam na oczy. Powlekłam się do łazienki przy okazji zabierając piżamę. Zrzuciłam z siebie ciuchy i w szybkim tempie się umyłam. Wysuszyłam swoje ciało ręcznikiem i wyskoczyłam z piżamy. Po umyciu zębów od razu podreptałam do łóżka. Leżąc na plecach patrzyłam na sufit i myślałam.
Najbardziej zdziwiło mnie zachowanie Nialla. Kiedy przyszedł był taki jak zawsze, normalny. A kiedy przeczytał tego sms po prostu jakby był inna osobą. Mam nadzieje że zachowywał się tak jednorazowo... albo go nie znam. Sama nie wiem co o tym myśleć.
- Nie potrafię go rozgryźć - wyszeptałam i usnęłam.
Pokochałam tych wariatów i staram się każdą wolną chwile spędzać własnie z nimi.
Jednak z Niallem jest trochę inaczej. Czuję się tak jakby miedzy nami była jakaś niewidzialna więź, która nie pozwala nam się rozstać choćby na jeden dzień. To tak jakby przez parę dni nie spać. W końcu musisz zasnąć inaczej się wykończysz.
Po prostu nie wyobrażam sobie dnia bez jego uśmiechu, spojrzenia... nie potrafię.
Niall stał się moją codziennością a jego jego.
- Wszystko w porządku? - otrząsnęłam się i spojrzałam na leżącego na łóżku Nialla.
- Co? - zapytałam jeszcze nie do końca ogarnięta.
- Pytałem czy wszystko w porządku. Od 5 minut stoisz i patrzysz się nie wiadomo gdzie - zaśmiał się i założył ręce za głowę.
Wyglądał tak seksownie że przez chwile nie mogłam myśleć racjonalnie. Jego szary T-shirt idealnie opinał się na mięśniach brzucha a roztrzepane włosy sprawiały że był bardziej pociągający.
Pokręciłam głową. Nie mogłam zaprzeczyć że takie myśli miałam coraz częściej.
- Kels przestań się na mnie gapić i idź się uczyć. Muszę od kogoś ściągać - lekko przymrużył oczy i przeciągle ziewnął.
Pokręciłam głową i wyjęłam książkę z szafki.
- Chciałbyś. Sam masz się uczyć a nie tylko ja - burknęłam.
- No chyba ty - odwrócił się na drugą stronę łóżka leżąc do mnie plecami.
Oczywiście ta odpowiedź nie miała najmniejszego sensu ale przyzwyczaiłam się do jego niezbyt normalnych rozmów.
Pewnym krokiem podeszłam do Nialla i mocno uderzyłam go w głowę książką. Od razu się zerwał.
- Za co?!
- Tak sobie - schyliłam się po plecak i wepchnęłam mu w ręce - wyjmij książkę i się ucz lamo.
- Sama jesteś lamą. Wiesz mam inny pomysł - szeroko się uśmiechnął i oddał mi swój plecak - ty się ,,edukuj'' - zrobił dziwny znak palcami w powietrzu - a ja pójdę coś zjeść.
Już kierował się do drzwi ale szybko go złapałam za nadgarstek i przyciągnęłam do siebie.
- Nigdzie nie idziesz. Dostaniesz jedzenie jeśli będziesz wszystko umiał - szeroko się uśmiechnęłam i poklepałam go po policzku.
- Chcesz mnie głodzić? - zapytał wyraźnie rozbawiony.
- To dla twojego dobra - pokiwałam głową i podałam mu książkę.
- Jesteś okrutna - zasmucił się i odebrał ode mnie podręcznik od chemii.
Nasza wspólna nauka zazwyczaj tak wyglądała.
Niall jest zły. Niall jest głodny. Niall jest smutny.
Tak czy inaczej zawsze kończymy na dole w kuchni jedząc wszystko z lodówki. To by chyba wyjaśniało moje pięć jedynek w ciągu miesiąca.
Leżąc na łóżku obok Nialla zaczęłam czytać. Jednak już po 10 minutach poczułam że boli mnie krzyż. Lekko podniosłam głowę i ułożyłam na torsie chłopaka. Nie miał nic przeciwko bo poczułam że się uśmiecha.
Kiedy zaczęłam już skupiać się na pierwiastkach usłyszałam jak coś upada na ziemię z hukiem. Spojrzałam w miejsce hałasu i zobaczyłam książke Nialla od chemii.
Za nim zdążyłam coś powiedzieć wyrzucił również mój podręcznik i przyciągnął do siebie opatulając swoim ramieniem. Podniosłam tylko brew do góry ale pomimo tego przytuliłam się do niego myśląc o kolejnej jedynce.
Leżeliśmy tak przez jakiś czas bez słów kiedy ciszę przerwał dźwięk sms. Powoli wygramoliłam się z objęć Nialla i chwyciłam komórkę. Przeczytałam treść po czym zaczęłam wystukiwać odpowiedź.
- Kto to? - spojrzał na telefon a potem na mnie.
- Nikt ważny - wzruszyłam ramionami nadal patrząc na komórkę.
- Jeśli to nikt ważny to powiedz - przysiadł się do mnie nadal nie odpuszczając.
- Louis - po mojej odpowiedzi lekko się naburmuszył. Ta rozmowa chyba się dobrze nie skończy.
- Co chciał - podniósł brew.
- Przestań być wścibski - odpyskowałam i odłożyłam telefon na komodę.
- Co. Chciał. - powtórzył robiąc przerwę przed każdym zdaniem.
Wiedziałam że nie odpuści. Wściekła złapałam telefon i włączyłam wiadomość od Louisa. Rzuciłam mu telefon licząc w myślach do 10.
Kiedy przeczytał oddał mi telefon popatrzył na mnie przymrużając oczy.
- Tylko tyle?
- Zwykła wiadomość, czego oczekiwałeś? Że wysyłamy se miłosne smsy do północy? - wybuchłam patrząc na niego jak na wariata.
- Nie zdziwiłbym się - wyszeptał najciszej jak się dało jednak ja usłyszałam. Przez chwilę czułam narastający gniew, jednak zaraz odzyskałam panowanie i spytałam łagodniejszym tonem.
- Niall, nie musisz być zazdrosny - położyłam rękę na jego ramieniu ale on ją gwałtownie strzepnął. Zdziwiona zmarszczyłam brwi.
- Nie jestem zazdrosny - warknął patrząc przez okno - nie jesteś moją dziewczyną więc nie mam o co być zazdrosny.
Głęboko zaczerpnęłam tchu i również spojrzałam przez okno. Czułam się jakby ktoś mnie spoliczkował. Miał racje ale to nie zmienia faktu że to on się dziwnie zachowuje.
Spuściłam głowę i zaczęłam bawić się palcami. Wydawały się takie ciekawe...
- To znaczy nie żebym...
- Dobra Niall rozumiem - przerwałam starając się na niego nie patrzeć - masz racje. Nie jesteśmy parą i nie powinieneś być o mnie zazdrosny.
Chwilę na mnie patrzył i myślał.
- Ale wiesz że cie kocham - gwałtownie se na niego popatrzyłam trochę zdezorientowana. Niall widząc moje zdziwienie szybko się poprawił - jak przyjaciółkę.
Tak. Jak przyjaciółkę. Znów to dziwne rozczarowanie.
Siedzieliśmy jeszcze chwilę w ciszy dopóki Niall nie wstał i nie wziął plecaka.
- Ja już pójdę. Cześć Kels - starałam się nie zwracać uwagi że wychodzi, nie chciałam się już z nim kłócić jednak moje nogi same mnie do niego poniosły.
- Niall poczekaj.
Co - warknął lekko wkurzony, gdy stał już za progiem mojego pokoju.
Szczerze to nie spodziewałam się takiej agresywnej reakcji z jego strony.
Otworzyłam usta w celu powiedzenie czegokolwiek ale nic nie wydusiłam. Spuściłam głowę patrząc na swoje stopy po czym wróciłam wzrokiem do chłopaka. Na jego twarzy nadal było widać lekki zdenerwowanie jednak kiedy zobaczył moje zdziwienie złość zastąpił smutek.
- Kels... ja nie... ja...
- Dobra Niall jest... okej - spuściłam głowę i nie czekając na jego odpowiedź zatrzasnęłam mu drzwi przed nosem. Tak wiem to było najgorsze wyjście jakie mogłam wykorzystać. Nie chciałam się już z nim sprzeczać a wiedziałam że nie był w najlepszym humorze. Ale kiedy zobaczyłam jego zakłopotanie i to jak próbował coś powiedzieć... ważnego?
Szybko otworzyłam drzwi i wybiegłam na korytarz z nadzieją że on tam będzie. Jednak w holu nie było nikogo oprócz mnie i stolika z wazonem. Oparłam się o ścianę i powoli zjechałam.
- Brawo Kels - złapałam się za głowę i schowałam w kolana - ty to umiesz spieprzyć sprawę.
Dlaczego ja to zrobiłam? Dlaczego nie pomyślałam? Mogłam to zupełnie inaczej rozegrać. Przecież mogłam powiedzieć że jest wszystko w porządku. Mogłam pocałować go w policzek i powiedzieć żeby się nie przejmował. Mogłam zrobić wszystko tylko nie trzaskać mu drzwiami przed nosem.
Na pewno źle to odebrał... matko co ja mówię! Zatrzasnęłam przed nim drzwi! Szansa że jutro się do mnie odezwie jest taka wielka jak to że zaprzyjaźnię się z Amandą i Jessie.
Starałam się o tym nie myśleć więc wstałam i weszłam do pokoju.
Była 9:00 a ja byłam tak cholernie zmęczona że ledwo patrzyłam na oczy. Powlekłam się do łazienki przy okazji zabierając piżamę. Zrzuciłam z siebie ciuchy i w szybkim tempie się umyłam. Wysuszyłam swoje ciało ręcznikiem i wyskoczyłam z piżamy. Po umyciu zębów od razu podreptałam do łóżka. Leżąc na plecach patrzyłam na sufit i myślałam.
Najbardziej zdziwiło mnie zachowanie Nialla. Kiedy przyszedł był taki jak zawsze, normalny. A kiedy przeczytał tego sms po prostu jakby był inna osobą. Mam nadzieje że zachowywał się tak jednorazowo... albo go nie znam. Sama nie wiem co o tym myśleć.
- Nie potrafię go rozgryźć - wyszeptałam i usnęłam.
sobota, 18 stycznia 2014
Rozdział 12
Szłam powoli wsłuchując się w ciche poćwierkiwanie ptaków. Było dosyć wcześnie więc większość miasta jeszcze śpi co osobiście mi odpowiada. Wiał lekki wiatr chłodząc moją skórę. Wyjęłam mojego samsunga i sprawdziłam czas. Jakimś cudem była 6:25. Aha? Lekko przyspieszyłam kroku. Po chwili skręciłam w ulice gdzie ujrzałam dobrze mi znany dom. Kiedy byłam już bliżej zobaczyłam otwierające się drzwi z których wychodzi rudowłosa. Szeroko się uśmiechnęłam i jej pomachałam a ona odpowiedziała tym samym.
- Hej Kelsi - rzuciła radosna przytulając mnie.
- Cześć rudzielcu - również oddałam uścisk.
- I jak? Cieszysz się na wycieczkę? - zapytała z wielkim wyszczerzem.
- Wiesz to nie wycieczka tylko wagary i... cieszyłabym się gdyby nie to dziwne uczucie że coś się stanie - powiedziałam łapiąc się za kark.
- Oh Kels nie przesadzaj. Nie jedna osoba była na wagarach. Serio. Zobaczysz będzie fajnie - powiedziała dźgając mnie.
- Okej, okej ale mnie nie dźgaj.
- Dobrze.
Po tej rozmowie zobaczyłam wyjeżdżające auto zza rogu. Od razu wiedziałam że to chłopcy. Auto zatrzymało się idealnie przed nami na chodniku a z niego wyskoczyli rozpromienieni Niall , Harry i Liam.
- Cześć dziewczyny! Gotowe na dzień bez szkoły? - zapytał Liam przytulając każdą z nas.
- Jasne - odpowiedziała radosna Meg i przytuliła się do Nialla a potem do Harrego. Również przytuliłam Hazze i Nialla. W uścisku blondaska trwałam trochę dłużej. Oczywiście nie miałam nic przeciw. Kiedy skończył się tulić lekko się odchylił by widzieć moją twarz ale nadal mnie obejmował. Lekko się uśmiechał gdy po chwili zmarszczył brwi.
- Co? - spytałam nie wiedząc o co chodzi.
- Co ci się stało? - zapytał wyraźnie zaniepokojony moim siniakiem na czole.
- A to... nic się nie stało po prostu uderzyłam się z rana głową o ścianę kiedy szłam do łazienki - ale to głupio brzmi.
- Na pewno? Nikt cię nie skrzywdził? - zapytał z dużą troską w głosie zakładając mój kosmyk za ucho. Zdziwiło mnie to że tak się mną przejmuję ale... cieszyłam się.
- Na pewno. Nie musisz się martwić - powiedziałam i mocno go przytuliłam. On również mnie uścisnął.
- Ej gołąbeczki idziecie czy mamy czekać jeszcze z godzinę? - zapytał Louis z irytacją w głosie. Dlaczego on był taki zdenerwowany?
Niall coś burknął pod nosem i złapał mnie za rękę wciągając mnie do środka. Auto było piękne i przede wszystkim naprawdę duże. Było nas siedmioro a i tak by się zmieściła jeszcze jedna osoba. Z przodu przy kierownicy siedział zirytowany Louis a na miejscu pasażera Liam. Potem siedziałam ja, Niall i Zayn, a na końcu Meg i Harry. Po chwili ruszyliśmy.
Jechaliśmy przez ulice omijając różne domy kiedy po chwili wyjechaliśmy na autostradę. Droga była prawie pusta ale od czasu do czasu przejeżdżały auta. Zrobiło mi się gorąco więc uchyliłam okno. Ciepły wiatr rozwiewał moje włosy. Lekko przechyliłam głowę i oparłam na rękę patrząc za okno.
- Kels? - odwróciłam się do Nialla - wszystko
w porządku?
- Taak. Mam tylko jakieś dziwne przeczucie...
- Oj Kelsi nie martw się będzie dobrze - objął mnie ramieniem i mocno przytulił - to tylko wagary.
- Tak. Wiem.
Powróciłam do mojej wcześniejszej pozy. Patrzyłam na puste pola zastanawiając się gdzie jedziemy. Nie pytałam się chłopców bo wiedziałam że pewnie nie powiedzą. Spoglądałam na przejeżdżające auta. Zobaczyłam czarne BMW i zamarłam. To nie może być on musiało mi się przewidzieć przecież... jego od dawna tu nie było...
- Louis uważaj! - usłyszałam krzyk Meg. Popatrzyłam przed siebie i w jednej sekundzie serce mi stanęło. Louis ostro skręcił w lewo a czarne auto jadące w nas wyszło bez szwanku i jechało dalej. Usłyszałam głośny pisk opon, huk a potem... nic...
- Hej Kelsi - rzuciła radosna przytulając mnie.
- Cześć rudzielcu - również oddałam uścisk.
- I jak? Cieszysz się na wycieczkę? - zapytała z wielkim wyszczerzem.
- Wiesz to nie wycieczka tylko wagary i... cieszyłabym się gdyby nie to dziwne uczucie że coś się stanie - powiedziałam łapiąc się za kark.
- Oh Kels nie przesadzaj. Nie jedna osoba była na wagarach. Serio. Zobaczysz będzie fajnie - powiedziała dźgając mnie.
- Okej, okej ale mnie nie dźgaj.
- Dobrze.
Po tej rozmowie zobaczyłam wyjeżdżające auto zza rogu. Od razu wiedziałam że to chłopcy. Auto zatrzymało się idealnie przed nami na chodniku a z niego wyskoczyli rozpromienieni Niall , Harry i Liam.
- Cześć dziewczyny! Gotowe na dzień bez szkoły? - zapytał Liam przytulając każdą z nas.
- Jasne - odpowiedziała radosna Meg i przytuliła się do Nialla a potem do Harrego. Również przytuliłam Hazze i Nialla. W uścisku blondaska trwałam trochę dłużej. Oczywiście nie miałam nic przeciw. Kiedy skończył się tulić lekko się odchylił by widzieć moją twarz ale nadal mnie obejmował. Lekko się uśmiechał gdy po chwili zmarszczył brwi.
- Co? - spytałam nie wiedząc o co chodzi.
- Co ci się stało? - zapytał wyraźnie zaniepokojony moim siniakiem na czole.
- A to... nic się nie stało po prostu uderzyłam się z rana głową o ścianę kiedy szłam do łazienki - ale to głupio brzmi.
- Na pewno? Nikt cię nie skrzywdził? - zapytał z dużą troską w głosie zakładając mój kosmyk za ucho. Zdziwiło mnie to że tak się mną przejmuję ale... cieszyłam się.
- Na pewno. Nie musisz się martwić - powiedziałam i mocno go przytuliłam. On również mnie uścisnął.
- Ej gołąbeczki idziecie czy mamy czekać jeszcze z godzinę? - zapytał Louis z irytacją w głosie. Dlaczego on był taki zdenerwowany?
Niall coś burknął pod nosem i złapał mnie za rękę wciągając mnie do środka. Auto było piękne i przede wszystkim naprawdę duże. Było nas siedmioro a i tak by się zmieściła jeszcze jedna osoba. Z przodu przy kierownicy siedział zirytowany Louis a na miejscu pasażera Liam. Potem siedziałam ja, Niall i Zayn, a na końcu Meg i Harry. Po chwili ruszyliśmy.
Jechaliśmy przez ulice omijając różne domy kiedy po chwili wyjechaliśmy na autostradę. Droga była prawie pusta ale od czasu do czasu przejeżdżały auta. Zrobiło mi się gorąco więc uchyliłam okno. Ciepły wiatr rozwiewał moje włosy. Lekko przechyliłam głowę i oparłam na rękę patrząc za okno.
- Kels? - odwróciłam się do Nialla - wszystkow porządku?
- Taak. Mam tylko jakieś dziwne przeczucie...
- Oj Kelsi nie martw się będzie dobrze - objął mnie ramieniem i mocno przytulił - to tylko wagary.
- Tak. Wiem.
Powróciłam do mojej wcześniejszej pozy. Patrzyłam na puste pola zastanawiając się gdzie jedziemy. Nie pytałam się chłopców bo wiedziałam że pewnie nie powiedzą. Spoglądałam na przejeżdżające auta. Zobaczyłam czarne BMW i zamarłam. To nie może być on musiało mi się przewidzieć przecież... jego od dawna tu nie było...
- Louis uważaj! - usłyszałam krzyk Meg. Popatrzyłam przed siebie i w jednej sekundzie serce mi stanęło. Louis ostro skręcił w lewo a czarne auto jadące w nas wyszło bez szwanku i jechało dalej. Usłyszałam głośny pisk opon, huk a potem... nic...
* * *
Powoli zaczynałam otwierać oczy. Od razu przypomniałam sobie ten sen. To złe przeczucie że coś się stanie, ten wypadek...
Rozwarłam szerzej oczy i ujrzałam białe ściany. Tylko że ja mam fioletowe ściany... czyli ja... jestem w szpitalu...
To oznacza że nic mi się nie śniło. Ten wypadek był naprawdę. Ale... co się stało z Megan? z chłopakami? Boże. Muszę ich znaleźć...
Gwałtownie podniosłam się do pozycji siedzącej ale zaraz tego pożałowałam bo poczułam palący ból w głowie. Powoli podniosłam rękę do głowy by po chwili poczuć miękki materiał który zapewne był bandażem.
Tym razem powoli usiadłam rozglądając się po pomieszczeniu. Mały pokój w którym znajdowało się łóżko na którym leże, dwie komody w końcach pokoju dwa krzesła po obu stronach łóżka i nieduże okno po lewej stronie. Po prawej stronie znajdowały się drugie drzwi. Zapewne od łazienki.
Ilustrowałam każdy zakątek pokoju kiedy drzwi się uchyliły. Zobaczyłam około 30 - letnią kobietę z obciętymi krótko blond włosami. Miała biały fartuch a w ręce trzymała teczkę. Kiedy zobaczyła że się obudziłam szeroko się uśmiechnęła i podeszła bliżej.
- Dzień dobry Kels. Jak się czujesz? - zapytała patrząc na mnie błękitnymi oczami. Głos miała aksamitny i ciepły. Lekko się uśmiechnęłam.
- Całkiem dobrze, dziękuje - kiwnęła głową i spojrzała na teczkę - em... ile tu już leże?
- Około 5 godzin - odpowiedziała i znów popatrzyła na teczkę. Przewróciła kartkę i zaczęła czytać. Kiedy skończyła spojrzała na mnie i kontynuowała - przed wypadkiem byłaś ze Stylesem, Horanem, Paynem, Tomlinsonem, Malikiem i Letix. Tak?
- Tak, no właśnie. Czy z nimi wszystko w porządku? - popatrzyłam na pielęgniarkę pełna nadziei że nikt nie... że są cali.
- Tak, wszytko dobrze. Są małe zwichnięcia i podrapania a poza tym wszyscy się dobrze czują - wypuściłam powietrze czując ulgę.
- Dobrze. Kiedy stąd wyjdziemy?
- Jeśli wszystko dobrze pójdzie to jutro po południu - po tej wiadomości szeroko się uśmiechnęłam. Na myśl przyszło mi jeszcze jedno pytanie.
- Czy mogłabym spotkać się z którymś z moich przyjaciół?
- Skoro czujesz się dobrze nie widzę problemu. Jeden z twoich kolegów jest obok - ostatni raz na mnie spojrzała.
- Dobrze, dziękuje - szeroko się uśmiechnęłam do kobiety. One to odwzajemniła i po chwili zniknęła za drzwiami. Kiedy wyszła odkryłam prześcieradło i postawiłam nogi na podłogę. Ubrałam tenisówki i ostrożnie wstałam z łóżka. Jedynie co mi dolegało to silny ból głowy. Miałam poza tym kilka siniaków i zadrapań. Nic poważnego. Podeszłam do drzwi lekko je uchylając. Gdy wyszłam z pomieszczenia rozglądnęłam się po korytarzu. Obok były kolejne drzwi. Mam nadzieje że pielęgniarka o nich mówiła.
Podeszłam do nich i chwilę myślałam czy pukać czy po prostu wejść. Po chwili namysłu chwyciłam klamkę i weszłam do środka.
Na łóżku siedział niebieskooki blondyn który bawił się telefonem.
Kiedy mnie zobaczył upuścił komórkę, która runęła na podłogę. Nie rozwaliła się ale Nialla najwidoczniej to nie interesowało. Wybiegł z łózka i mocno mnie przytulił widząc że jestem cała.
- Niall... dusisz... - wysapałam próbując złapać oddech. Chłopak szybko rozluźnił uścisk przy tym chichocząc. Nadal mnie przytulał.
- Przepraszam... po prostu cieszę się że jesteś cała - szeroko się uśmiechnął ponownie mnie przytulając.
- Ja też się cieszę że nic ci nie jest - mocno się w niego wtuliłam. Chwile tak staliśmy po czym uwolniłam się z uścisku chłopaka i usiadłam na łóżku. Niall zaraz do mnie dołączył podnosząc komórkę z podłogi.
- Pamiętasz coś z tego? - pytająco na niego spojrzałam mrużąc oczy.
- Niewiele. To się działo tak szybko... - wziął głęboki wdech i popatrzył na okno jakby samo to wspomnienie sprawiało mu ból - pamiętam że czarno auto jechało po złej stronie a potem... głuchą ciemność. Odkąd się obudziłem myślałem czy to był jakiś przypadek i ktoś nie zdążył zareagować czy to była...
- Osoba która mnie prześladuje - dokończyłam za niego przełykając ślinę.
Poczułam jak Niall się odwraca i na mnie patrzy. Sprawiał wrażenie że chce coś powiedzieć, pocieszyć. Siedział jedynie w ciszy nie mogąc znaleźć słowa. Oboje dobrze wiedzieliśmy że 2 opcja jest najprawdopodobniejsza.
- Gdyby nie Louis teraz zamiast rozmawiać leżelibyśmy w kostnicy - na samą tą myśl przeszły mnie ciarki. Głęboko oddychałam starając się zachować spokój - nie chce tak myśleć ale... tak jest. Skoro ta osoba nie bała się wybić mi okna i spowodować wypadek to co jej stoi na drodze żeby wejść do mojego domu i mnie po protu zabić?
Pokręciłam głową i odwróciłam się do Nialla. Patrzył na mnie zasmucony i zatroskany. Bez słowa się przysunął i mocno mnie objął.
Własnie tego potrzebowałam. Żeby ktoś mnie objął i powiedział że wszystko będzie dobrze po mimo tego że sama w to nie wierzyłam.
- Posłuchaj. Cokolwiek by się nie działo ja będę z tobą. Nie pozwolę żeby ci się stała krzywda - pogłaskał mnie kojąco po plechach lekko do siebie tuląc.
- Ale Niall ja nie chce cie wciągać w to całe bagno. Sam widzisz że o mało nie zginęliśmy w tym wypadku. Nie chce żebyś cierpiał - przymknęłam oczy myśląc że się przebudzę ze strasznego snu.
- Będę cierpiał gdy nie będę wiedział że jesteś bezpieczna. Chce być z tobą w tym bagnie. Chce wiedzieć że że nic ci się nie stanie... chce być twoim aniołem stróżem.
Zdziwiona popatrzyłam na niego czując jak moje serce szybciej bije.
Nie musiał ze mną zostawać ani mnie chronić a on obiecał że obroni mnie przed każdym niebezpieczeństwem.
Lekko się uśmiechnęłam a Niall to odwzajemnił. Powoli zaczął się nade mną nachylać. Nie miałam zamiaru się cofać. Nie chciałam. Kiedy lekko musnął moje usta zapomniałam o wszystkich problemach. Był tylko on i ja. Chciałam żeby ta chwila trwała wiecznie jednak kiedy chłopak się odsunął starałam się ukryć moje niezadowolenie. Czego ja oczekiwałam? Że będzie mnie całował tak długo aż wyzna mi miłość?
Spojrzałam w jego oczy i szeroko się uśmiechnęłam. On również obdarzył mnie uśmiechem i mocno objął, składając na mojej głowie czuły pocałunek. Tego potrzebowałam. Poczuć czyjąś obecność żeby wiedzieć że nie jestem w tym sama.
I pomimo tego że wiedziałam że gdzieś w pobliżu jest osoba która czyha na moje życie byłam spokojna. Bo miałam Nialla. Mojego anioła stróża.
To oznacza że nic mi się nie śniło. Ten wypadek był naprawdę. Ale... co się stało z Megan? z chłopakami? Boże. Muszę ich znaleźć...
Gwałtownie podniosłam się do pozycji siedzącej ale zaraz tego pożałowałam bo poczułam palący ból w głowie. Powoli podniosłam rękę do głowy by po chwili poczuć miękki materiał który zapewne był bandażem.
Tym razem powoli usiadłam rozglądając się po pomieszczeniu. Mały pokój w którym znajdowało się łóżko na którym leże, dwie komody w końcach pokoju dwa krzesła po obu stronach łóżka i nieduże okno po lewej stronie. Po prawej stronie znajdowały się drugie drzwi. Zapewne od łazienki.
Ilustrowałam każdy zakątek pokoju kiedy drzwi się uchyliły. Zobaczyłam około 30 - letnią kobietę z obciętymi krótko blond włosami. Miała biały fartuch a w ręce trzymała teczkę. Kiedy zobaczyła że się obudziłam szeroko się uśmiechnęła i podeszła bliżej.
- Dzień dobry Kels. Jak się czujesz? - zapytała patrząc na mnie błękitnymi oczami. Głos miała aksamitny i ciepły. Lekko się uśmiechnęłam.
- Całkiem dobrze, dziękuje - kiwnęła głową i spojrzała na teczkę - em... ile tu już leże?
- Około 5 godzin - odpowiedziała i znów popatrzyła na teczkę. Przewróciła kartkę i zaczęła czytać. Kiedy skończyła spojrzała na mnie i kontynuowała - przed wypadkiem byłaś ze Stylesem, Horanem, Paynem, Tomlinsonem, Malikiem i Letix. Tak?
- Tak, no właśnie. Czy z nimi wszystko w porządku? - popatrzyłam na pielęgniarkę pełna nadziei że nikt nie... że są cali.
- Tak, wszytko dobrze. Są małe zwichnięcia i podrapania a poza tym wszyscy się dobrze czują - wypuściłam powietrze czując ulgę.
- Dobrze. Kiedy stąd wyjdziemy?
- Jeśli wszystko dobrze pójdzie to jutro po południu - po tej wiadomości szeroko się uśmiechnęłam. Na myśl przyszło mi jeszcze jedno pytanie.
- Czy mogłabym spotkać się z którymś z moich przyjaciół?
- Skoro czujesz się dobrze nie widzę problemu. Jeden z twoich kolegów jest obok - ostatni raz na mnie spojrzała.
- Dobrze, dziękuje - szeroko się uśmiechnęłam do kobiety. One to odwzajemniła i po chwili zniknęła za drzwiami. Kiedy wyszła odkryłam prześcieradło i postawiłam nogi na podłogę. Ubrałam tenisówki i ostrożnie wstałam z łóżka. Jedynie co mi dolegało to silny ból głowy. Miałam poza tym kilka siniaków i zadrapań. Nic poważnego. Podeszłam do drzwi lekko je uchylając. Gdy wyszłam z pomieszczenia rozglądnęłam się po korytarzu. Obok były kolejne drzwi. Mam nadzieje że pielęgniarka o nich mówiła.
Podeszłam do nich i chwilę myślałam czy pukać czy po prostu wejść. Po chwili namysłu chwyciłam klamkę i weszłam do środka.
Na łóżku siedział niebieskooki blondyn który bawił się telefonem.
Kiedy mnie zobaczył upuścił komórkę, która runęła na podłogę. Nie rozwaliła się ale Nialla najwidoczniej to nie interesowało. Wybiegł z łózka i mocno mnie przytulił widząc że jestem cała.
- Niall... dusisz... - wysapałam próbując złapać oddech. Chłopak szybko rozluźnił uścisk przy tym chichocząc. Nadal mnie przytulał.
- Przepraszam... po prostu cieszę się że jesteś cała - szeroko się uśmiechnął ponownie mnie przytulając.
- Ja też się cieszę że nic ci nie jest - mocno się w niego wtuliłam. Chwile tak staliśmy po czym uwolniłam się z uścisku chłopaka i usiadłam na łóżku. Niall zaraz do mnie dołączył podnosząc komórkę z podłogi.
- Pamiętasz coś z tego? - pytająco na niego spojrzałam mrużąc oczy.
- Niewiele. To się działo tak szybko... - wziął głęboki wdech i popatrzył na okno jakby samo to wspomnienie sprawiało mu ból - pamiętam że czarno auto jechało po złej stronie a potem... głuchą ciemność. Odkąd się obudziłem myślałem czy to był jakiś przypadek i ktoś nie zdążył zareagować czy to była...
- Osoba która mnie prześladuje - dokończyłam za niego przełykając ślinę.
Poczułam jak Niall się odwraca i na mnie patrzy. Sprawiał wrażenie że chce coś powiedzieć, pocieszyć. Siedział jedynie w ciszy nie mogąc znaleźć słowa. Oboje dobrze wiedzieliśmy że 2 opcja jest najprawdopodobniejsza.
- Gdyby nie Louis teraz zamiast rozmawiać leżelibyśmy w kostnicy - na samą tą myśl przeszły mnie ciarki. Głęboko oddychałam starając się zachować spokój - nie chce tak myśleć ale... tak jest. Skoro ta osoba nie bała się wybić mi okna i spowodować wypadek to co jej stoi na drodze żeby wejść do mojego domu i mnie po protu zabić?
Pokręciłam głową i odwróciłam się do Nialla. Patrzył na mnie zasmucony i zatroskany. Bez słowa się przysunął i mocno mnie objął.
Własnie tego potrzebowałam. Żeby ktoś mnie objął i powiedział że wszystko będzie dobrze po mimo tego że sama w to nie wierzyłam.
- Posłuchaj. Cokolwiek by się nie działo ja będę z tobą. Nie pozwolę żeby ci się stała krzywda - pogłaskał mnie kojąco po plechach lekko do siebie tuląc.
- Ale Niall ja nie chce cie wciągać w to całe bagno. Sam widzisz że o mało nie zginęliśmy w tym wypadku. Nie chce żebyś cierpiał - przymknęłam oczy myśląc że się przebudzę ze strasznego snu.
- Będę cierpiał gdy nie będę wiedział że jesteś bezpieczna. Chce być z tobą w tym bagnie. Chce wiedzieć że że nic ci się nie stanie... chce być twoim aniołem stróżem.
Zdziwiona popatrzyłam na niego czując jak moje serce szybciej bije.
Nie musiał ze mną zostawać ani mnie chronić a on obiecał że obroni mnie przed każdym niebezpieczeństwem.
Lekko się uśmiechnęłam a Niall to odwzajemnił. Powoli zaczął się nade mną nachylać. Nie miałam zamiaru się cofać. Nie chciałam. Kiedy lekko musnął moje usta zapomniałam o wszystkich problemach. Był tylko on i ja. Chciałam żeby ta chwila trwała wiecznie jednak kiedy chłopak się odsunął starałam się ukryć moje niezadowolenie. Czego ja oczekiwałam? Że będzie mnie całował tak długo aż wyzna mi miłość?
Spojrzałam w jego oczy i szeroko się uśmiechnęłam. On również obdarzył mnie uśmiechem i mocno objął, składając na mojej głowie czuły pocałunek. Tego potrzebowałam. Poczuć czyjąś obecność żeby wiedzieć że nie jestem w tym sama.
I pomimo tego że wiedziałam że gdzieś w pobliżu jest osoba która czyha na moje życie byłam spokojna. Bo miałam Nialla. Mojego anioła stróża.
niedziela, 1 grudnia 2013
Rodział 11
- C cześć Meg... - powiedział niepewnie.
- Zapytam się spokojnie... czego tu kurwa chcesz? - to chyba nie było spokojne.
- Chciałbym pogadać - jego twarz była wyjątkowo poważna i skupiona.
- Wiesz na świecie jest dużo ludzi do gadania - syknęłam i już miałam zamykać drzwi kiedy Kris zatrzymał je nogą.
- Meg proszę... tęsknie za tobą - no i co? Może do tego frytki?
- Jakoś nie myślałeś o mnie kiedy lizałeś się z tą dziewczyną - powiedziałam z wyrzutem.
- Meg, ona dla mnie nic nie znaczy... ty jesteś moją dziewczyną...
- Byłą dziewczyną - wtrąciłam.
- Oj Meg chcesz tak po prostu to wszystko co między nami było zakończyć.
- Po pierwsze nie ja to zakończyłam tylko ty. Po drugie tak. To wszystko?
- Nie będziesz za mną tęsknić?
- Jakoś se dam radę - obdarzyłam go wrednym uśmieszkiem i zatrzasnęłam mu drzwi przed nosem.
Odchodziłam już do kuchni kiedy usłyszałam jego krzyk.
- Jeszcze tego pożałujesz! zobaczysz! - gwałtownie się odwróciłam i wytrzeszczyłam oczy. Stałam cicho wstrzymując powietrze gdy usłyszałam jak odchodzi. Odetchnęłam. Ja mam pożałować? Za co? Że mnie zdradził? W sumie on się jedynie całował jednak mnie to zabolało... bardzo. Nie potrafiłabym z nim być gdybym miała świadomość że się z kimś innym całował. Lekkie dreszcze przeszły mi po plecach na myśl o jego słowach... ,, jeszcze tego pożałujesz,, Nie wiem czy powiedział to w przypływie złości czy faktycznie tego pożałuje...
Odechciało mi się jeść. Poszłam na górę do pokoju.
Kels POV
- Zapytam się spokojnie... czego tu kurwa chcesz? - to chyba nie było spokojne.
- Chciałbym pogadać - jego twarz była wyjątkowo poważna i skupiona.
- Wiesz na świecie jest dużo ludzi do gadania - syknęłam i już miałam zamykać drzwi kiedy Kris zatrzymał je nogą.
- Meg proszę... tęsknie za tobą - no i co? Może do tego frytki?
- Jakoś nie myślałeś o mnie kiedy lizałeś się z tą dziewczyną - powiedziałam z wyrzutem.
- Meg, ona dla mnie nic nie znaczy... ty jesteś moją dziewczyną...
- Byłą dziewczyną - wtrąciłam.
- Oj Meg chcesz tak po prostu to wszystko co między nami było zakończyć.
- Po pierwsze nie ja to zakończyłam tylko ty. Po drugie tak. To wszystko?
- Nie będziesz za mną tęsknić?
- Jakoś se dam radę - obdarzyłam go wrednym uśmieszkiem i zatrzasnęłam mu drzwi przed nosem.
Odchodziłam już do kuchni kiedy usłyszałam jego krzyk.
- Jeszcze tego pożałujesz! zobaczysz! - gwałtownie się odwróciłam i wytrzeszczyłam oczy. Stałam cicho wstrzymując powietrze gdy usłyszałam jak odchodzi. Odetchnęłam. Ja mam pożałować? Za co? Że mnie zdradził? W sumie on się jedynie całował jednak mnie to zabolało... bardzo. Nie potrafiłabym z nim być gdybym miała świadomość że się z kimś innym całował. Lekkie dreszcze przeszły mi po plecach na myśl o jego słowach... ,, jeszcze tego pożałujesz,, Nie wiem czy powiedział to w przypływie złości czy faktycznie tego pożałuje...
Odechciało mi się jeść. Poszłam na górę do pokoju.
Kels POV
***popołudnie***
Poszłam na moje ukochane miejsce. Oczywiście że takie mam. Przychodzę tam bardzo często kiedy chce przemyśleć kilka spraw. To miejsce mnie uspokaja. Uwielbiam tam przebywać. Zaczęłam się wspinać na nie dużą gorę. Było to gdzieś koło lasu ale to miejsce zaliczało się bardziej do odludzia. Jak tu bywam to nigdy nikogo nie ma. Tym lepiej...
Zbiegłam jeszcze z górki i przeszłam przez tunel by znaleźć się w moim miejscu. Było to malutkie jeziorko otoczone wielkimi drzewami które w górze układały się w baldachim. Koło jednego drzewa stał ogromny, płaski głaz na którym zazwyczaj siedzę. Trochę od tego kamienia znajdował się malutki wodospad który zawsze był dla mnie ukojeniem. Od razu się uśmiechnęłam. Odkąd pamiętam zawsze to nazywałam ,, miejscem poezji,, bo niezależnie od pory roku było tu pięknie. Kochałam moje miejsce poezji. Nikt o nim nie wiedział. Nawet Megan. Było tylko moje.
Rozsiadłam się na głazie i rozkoszowałam promieniami słonecznymi przechodzącymi przez koronę drzew, kiedy coś mnie poraziło... w trawie...
Zeskoczyłam z kamienia i zaczęłam kierować się w miejsce gdzie znajdowało się... świecidełko?
Jednak nic nie znalazłam. Wzruszyłam ramionami i zaczęłam się wycofywać kiedy na coś nadepnęłam. Podniosłam nogę i ujrzałam... kluczyk?
Wzięłam zgubę do rąk i dokładnie obejrzałam. Skąd na takim odludziu wziął się kluczyk? Ktoś go chciał się pozbyć? Tylko po co... Po co ktoś by się chciał pozbyć kluczyka? Nie mogłam przede wszystkim rozgryźć do czego on był. Od szafki? Od jakiejś piwnicy? Nie mam pojęcia...
Jednak nie pozbędę się go... może się przydać.
Schowałam kluczyk do kieszeni i szczelnie zamknęłam. Już wracałam żeby usiąść kiedy zobaczyłam na kamieniu niewielką kartkę. Z przerażeniem obróciłam się dookoła rozglądając czy nikogo nie ma. Pustka. Więc... skąd do cholery wzięłam się tu ta kartka?!
Niepewnie do niej podeszłam i złapałam. Na środku drukowanymi literami było wypisane moje imię. Rozwinęłam i zaczęłam czytać
WIEM DOSKONALE GDZIE BYWASZ, GDZIE CHODZISZ, GDZIE JESTEŚ...
ZNAM CIE DOSKONALE. PRZEDE MNĄ NIC NIE UKRYJESZ...
Poczułam jak staje mi serce. Zaczęłam nerwowo rozglądać się po miejscu poezji. Nic. Zero ludzi. Ale jak? Kto to... Kto mnie doskonale zna?
Nie zastanawiałam się dłużej a zaczęłam biec. Boje się że to jakiś psychopata który chce mi zrobić krzywdę... nie wiem kto to jest ale... boję się i to cholernie.
Nie skierowałam się nigdzie indziej jak do domu chłopaków... muszę pogadać z Niallem.
* * *
Po paru minutach byłam pod domem chłopaków. Grzecznie zapukałam w drzwi i czekałam aż ktoś mi otworzy. Po chwili w drzwiach stanął Louis.
- O hej Kels co tam słychać? - zapytał uroczo się uśmiechając.
- A wiesz nic ciekawego - prócz tego że prześladuje mnie jakiś psychopata. Dodała moja podświadomość - słuchaj muszę pogadać z Niallem to bardzo ważne jest w domu?
- Jasne. Jest na górze. Pierwszy pokój po lewej - powiedział robiąc mi przejście w drzwiach.
- Dzięki - szeroko się uśmiechnęłam i zaraz wspinałam na po schodach do góry. Zobaczyłam że drzwi od pokoju który mi polecił Louis są uchylone. Podeszłam i lekko wychyliłam głowę do pomieszczenia. Na łóżku siedział Niall zwrócony w stronę okna grając na gitarze. Nigdy bym nie pomyślała że Niall gra na gitarze.
Cicho stanęłam w progu drzwi i zaczęłam przysłuchiwać się jak Niall szarpie struny. To było naprawdę piękne. Grał wolną piosenkę do tego cicho podśpiewując. Jego głos był taki lekki, czysty i dokładny. Kiedy skończył obudziłam się z tego ,, transu,,
- To było piękne - powiedziałam cicho kierując się w stronę łóżka.
- Kels? Cześć. Dlaczego nie powiedziałaś że przyszłaś? - zapytał lekko się uśmiechając i odkładając gitarę na łóżko.
- Chciałam posłuchać jak grasz. Zahipnotyzowało - powiedział z uśmiechem siadając obok chłopaka.
- Bez przesady to nie było takie piękne - powiedział wzruszając ramionami.
- Coś ty oszalał? Sama bym chciała grać w połowie tak dobrze jak ty - powiedziałam spoglądając na gitarę.
- Wiesz... zawsze mogę cię nauczyć - zaproponował przeczesując swoje włosy palcami.
- Bardzo chętnie.
I znowu zaczęłam się gapić w jego oczy. Dlaczego tak mam że kiedy przyglądam się jego oczom muszę zupełnie tracić głowę. Coś czuję że nawet jakbym dostała piłką w głowę to bym się nie zorientowała.
- Mówił ci ktoś że masz cudowne oczy? - i teraz wróciłam na ziemię. Cholera ja chciałam to powiedzieć w myślach.
- Pewnie parę osób, ale nikt tego nie ujął tak uroczo tak jak ty - powiedział puszczając mi oczko. Cały czas się uśmiechał. Przy nim nie szło nie mieć humoru. To tak jakby przez cały dzień nie jeść albo nie pić. Nie da się. Albo po prostu tego nie robisz a potem ci tego cholernie brakuje. Minęły dwa dni a go już pokochałam jak Meg. Po prostu czuję jakby to był mój przyjaciel od paru lat.
A do tego... zaraz. Ja tu przyszłam w innej sprawie. Za bardzo się dekoncentruje.
- Niall jest pewna sprawa... zobacz - powiedziałam i podałam Niallowi list. Złapał ją niepewnie i otworzył. Zaczął czytać a kiedy skończył było widać że jest zaniepokojony.
- Znowu ktoś ci okno rozbił? - spytał podnosząc wzrok na mnie.
- Nie ja... byłam w lesie się przejść. Poszłam do takiego miejsca gdzie był duży głaz do siedzenia. Potem od niego odeszłam a jak wróciłam zobaczyłam na nim tą kartkę - powiedziałam wskazując na papier.
- To chyba nie jest jakaś zwykła ,,zabawa,, - powiedział z lekką grozą w głosie. Chwilę siedziałam i myślałam kiedy coś sobie przypomniałam. Sięgnęłam do kieszeni i wyciągnęłam srebrny kluczyk.
- Znalazłam też to. Leżało trochę dalej... nie mam pojęcia co to za kluczyk - wzruszyłam ramionami.
Chłopak zaczął się przyglądać ale nic nie mogłam wyczytać z jego twarzy.
- Myślę że to jest kluczyk do jakiejś... skrzyni - powiedział oddając mi znalezisko.
- Do skrzyni? - powtórzyłam bezmyślnie.
- No tak miałem kiedyś podobny. Miałem skrzynię i ... aa nieważne - pokręcił głową. Ja tylko kiwnęłam.
Po chwili Niall zaczął się nad czymś zastanawiać po czym opadł na łóżko.
- Jutro do szkoły - w jego głosie było można słyszeć żal.
- Ooo matko no właśnie. Jak ja mam myśleć jak jakiś psychopata chce mnie zabić - powiedziałam próbując rozluźnić sytuację. Niall cicho się zaśmiał po czym znów nad czymś intensywnie myśleć.
- A może wagary? - spytał podnosząc brew z uśmiechem. Szczerze to co mi zaszkodzi ten jeden raz...
- Wiesz to nie jest zły pomysł, a chłopaki by poszli?
- Ty się jeszcze pytasz. Na stówę. Pojechalibyśmy w takie jedno fajne miejsce. Zabierze się jeszcze Meg i bedzie ok - powiedział podnosząc się z łóżka. Ja się usmiechnęłam i również wstałam.
- O hej Kels co tam słychać? - zapytał uroczo się uśmiechając.
- A wiesz nic ciekawego - prócz tego że prześladuje mnie jakiś psychopata. Dodała moja podświadomość - słuchaj muszę pogadać z Niallem to bardzo ważne jest w domu?
- Jasne. Jest na górze. Pierwszy pokój po lewej - powiedział robiąc mi przejście w drzwiach.
- Dzięki - szeroko się uśmiechnęłam i zaraz wspinałam na po schodach do góry. Zobaczyłam że drzwi od pokoju który mi polecił Louis są uchylone. Podeszłam i lekko wychyliłam głowę do pomieszczenia. Na łóżku siedział Niall zwrócony w stronę okna grając na gitarze. Nigdy bym nie pomyślała że Niall gra na gitarze.
Cicho stanęłam w progu drzwi i zaczęłam przysłuchiwać się jak Niall szarpie struny. To było naprawdę piękne. Grał wolną piosenkę do tego cicho podśpiewując. Jego głos był taki lekki, czysty i dokładny. Kiedy skończył obudziłam się z tego ,, transu,,
- To było piękne - powiedziałam cicho kierując się w stronę łóżka.
- Kels? Cześć. Dlaczego nie powiedziałaś że przyszłaś? - zapytał lekko się uśmiechając i odkładając gitarę na łóżko.
- Chciałam posłuchać jak grasz. Zahipnotyzowało - powiedział z uśmiechem siadając obok chłopaka.
- Bez przesady to nie było takie piękne - powiedział wzruszając ramionami.
- Coś ty oszalał? Sama bym chciała grać w połowie tak dobrze jak ty - powiedziałam spoglądając na gitarę.
- Wiesz... zawsze mogę cię nauczyć - zaproponował przeczesując swoje włosy palcami.
- Bardzo chętnie.
I znowu zaczęłam się gapić w jego oczy. Dlaczego tak mam że kiedy przyglądam się jego oczom muszę zupełnie tracić głowę. Coś czuję że nawet jakbym dostała piłką w głowę to bym się nie zorientowała.
- Mówił ci ktoś że masz cudowne oczy? - i teraz wróciłam na ziemię. Cholera ja chciałam to powiedzieć w myślach.
- Pewnie parę osób, ale nikt tego nie ujął tak uroczo tak jak ty - powiedział puszczając mi oczko. Cały czas się uśmiechał. Przy nim nie szło nie mieć humoru. To tak jakby przez cały dzień nie jeść albo nie pić. Nie da się. Albo po prostu tego nie robisz a potem ci tego cholernie brakuje. Minęły dwa dni a go już pokochałam jak Meg. Po prostu czuję jakby to był mój przyjaciel od paru lat.
A do tego... zaraz. Ja tu przyszłam w innej sprawie. Za bardzo się dekoncentruje.
- Niall jest pewna sprawa... zobacz - powiedziałam i podałam Niallowi list. Złapał ją niepewnie i otworzył. Zaczął czytać a kiedy skończył było widać że jest zaniepokojony.
- Znowu ktoś ci okno rozbił? - spytał podnosząc wzrok na mnie.
- Nie ja... byłam w lesie się przejść. Poszłam do takiego miejsca gdzie był duży głaz do siedzenia. Potem od niego odeszłam a jak wróciłam zobaczyłam na nim tą kartkę - powiedziałam wskazując na papier.
- To chyba nie jest jakaś zwykła ,,zabawa,, - powiedział z lekką grozą w głosie. Chwilę siedziałam i myślałam kiedy coś sobie przypomniałam. Sięgnęłam do kieszeni i wyciągnęłam srebrny kluczyk.
- Znalazłam też to. Leżało trochę dalej... nie mam pojęcia co to za kluczyk - wzruszyłam ramionami.
Chłopak zaczął się przyglądać ale nic nie mogłam wyczytać z jego twarzy.
- Myślę że to jest kluczyk do jakiejś... skrzyni - powiedział oddając mi znalezisko.
- Do skrzyni? - powtórzyłam bezmyślnie.
- No tak miałem kiedyś podobny. Miałem skrzynię i ... aa nieważne - pokręcił głową. Ja tylko kiwnęłam.
Po chwili Niall zaczął się nad czymś zastanawiać po czym opadł na łóżko.
- Jutro do szkoły - w jego głosie było można słyszeć żal.
- Ooo matko no właśnie. Jak ja mam myśleć jak jakiś psychopata chce mnie zabić - powiedziałam próbując rozluźnić sytuację. Niall cicho się zaśmiał po czym znów nad czymś intensywnie myśleć.
- A może wagary? - spytał podnosząc brew z uśmiechem. Szczerze to co mi zaszkodzi ten jeden raz...
- Wiesz to nie jest zły pomysł, a chłopaki by poszli?
- Ty się jeszcze pytasz. Na stówę. Pojechalibyśmy w takie jedno fajne miejsce. Zabierze się jeszcze Meg i bedzie ok - powiedział podnosząc się z łóżka. Ja się usmiechnęłam i również wstałam.
***Rano***
Obudziłam się jak zawsze wcześnie. Spojrzałam na zegarek. Dochodziła 5:10. Normalnie to budzę się o 6:00 żeby zdążyć wyszykować się do szkoły ale dzisiaj nie mogłam spać bo byłam... zdenerwowana? Tak to odpowiednie określenie. Byłam trochę niepewna co do tych wagarów z chłopakami. Ja zazwyczaj należałam do takiej grupy dziewczynek które siedzą w domu, pilnie się uczą i nie wagarują a dzisiaj miałam iść z chłopakami których jeszcze nie za dobrze poznałam licho wie gdzie. Nie wiem czemu się zgodziłam. Może chciałam spróbować czegoś nowego? A może po prostu chciałam znowu zobaczyć Nialla? W czymś na pewno jest ziarno prawdy.
Odkąd się obudziłam cały czas męczyły mnie złe przeczucia typu ,, a co jeśli... ,,
Myślę że za bardzo dramatyzuję. Nie jedna osoba była na wagarach i nic się nie stało. Jednak fakt że ktoś mnie straszy i wybija mi okno nie dodaje mi otuchy. Przynajmniej nie ma rodziców więc mam większą pewność że mnie nie nakryją. O godzinie 6:30 miałam być pod domem Meg żeby chłopaki po nas przyjechali. Niechętnie odwróciłam głowę w stronę zegarka żeby sprawdzić godzinę. Była 5:30. Czyli miałam tylko godzinę żeby się wyszykować i dotrzeć do domy Meg.
Odrzuciłam cienką kołdrę i postawiłam stopy na białym dywanie. Lekko przetarłam oczy i się rozciągnęłam. Podeszłam do szafy i wybrałam odpowiedni strój na dzisiejszą pogodę. Skierowałam się do łazienki i widać było że jeszcze się nie obudziłam bo zamiast wejść do niej rąbnęłam głową o ścianę obok drzwi. Po tym solidnie się obudziłam. Parsknęłam cicho i ocierając bolące miejsce poszłam pod prysznic. Rzuciłam ciuchy na pralkę i odkręciłam wodę. Podeszłam do lustra i spojrzałam w swoje odbicie. Już było widać całkiem wyraźnego siniaka na moim czole. Pokręciłam głową. Potem jakoś to zapudruję. Odeszłam od umywalki i zrzuciłam z siebie ciuchy po czym weszłam po prysznic. Szybko się obmyłam i wyskoczyłam na ręcznik próbując kontrolując godzinę. Ubrałam się i wyszłam z łazienki podchodząc do małego lustra gdzie było powieszonych kilka zdjęć moich i Megan. Spojrzałam na nie i lekko się uśmiechnęłam. Wzięłam szczotkę i zaczęłam rozczesywać moje włosy. Kiedy skończyłam upięłam je w wysokiego kitka. Teraz czas zająć się twarzą. Najpierw przejechałam po rzęsach tuszem sprawiając że były większe. Potem musnęłam usta bezbarwnym błyszczykiem. Tera siniak. Zaczęłam przypudrowywać tak żeby był jak najmniej widoczny. Nie było źle jednak nie zniknął. Ruszyłam na dół w celu zjedzenia śniadania. Nic mi się nie chciało robić więc postanowiłam na płatki. Usiadłam i zaczęłam jeść. Zegarek wskazywał 6:05. Czas nie był zły ale lepiej się pośpieszę. Po zjedzeniu odłożyłam miskę i poszłam umyć zęby. Złapałam torbę i spakowałam najważniejsze rzeczy typu telefon, portfel i klucze. Była 6:15. Wyszłam z domu zakluczając go i powoli ruszając w stronę domu Meg.
piątek, 15 listopada 2013
Rozdział 10
Połamane drzwi... rozbite okno... i ...
- Niall! - przerażona krzyknęłam zbiegając a raczej zlatując ze schodów. Klęknęłam przy Niallu. Leżał... na podłodze, nie ruszał się... matko co się stało? Zaczęłam panikować i płakać.
- Niall? Niall proszę Niall... obudź się - dotknęłam jego twarzy. Nic. Spojrzałam na jego klatę. Cała we krwi. Podniosłam koszulkę i zobaczyłam dziurę w skórze obok miejsca gdzie jest serce.
- Nie, nie, nie... proszę - sprawdziłam puls... nie miał go... Jeszcze raz spojrzałam na tors. Nie poruszał się... leżał. Całkiem bezwładny... on, on... on nie żył.
- Niall nie! Proszę nie zostawiaj mnie. Niall błagam obudź się... - wiedziałam że takimi słowami nie nie zrobię... on... był martwy. Schowałam twarz w ręce i zaczęłam głośno płakać powtarzając co jakiś czas że to moja wina...
- Kels, Kels! Obudź się! - poczułam jak ktoś mną potrząsa... Otworzyłam oczy.
Czyli to był sen. Jeden koszmarny sen. Spojrzałam na Nialla. Nic mu nie było... był cały.
Od razu rzuciłam mu się na szyję przez co on wylądował na poduszce a ja na nim. Nie wiedział o co chodzi ale i tak mocno objął mnie ramieniem.
- Kels co się stało że płakałaś i krzyczałaś? - zapytał nadal mnie obejmując. Wtedy dopiero poczułam że moje policzki są mokre. No nieźle...
- Miałam straszny koszmar - odpowiedziałam wstając z Nialla i kładąc się obok - jest mi strasznie głupio... przepraszam.
- Ale za co? - spytał unosząc kącik ust.
- No bo... budzę cie w środku nocy żebyś do mnie przyjechał a potem jakimiś krzykami bo mam koszmary... przepraszam - powiedziałam spuszczając głowę i lekko się rumieniąc.
- Posłuchaj... - powiedział dotykając mojego pod bródka i unosząc na wysokość swoich oczu - mogę się budzić nawet tysiąc razy żeby wiedzieć że jesteś bezpieczna.
Nie mogłam nic z siebie wydusić. Znowu mocno go przytuliłam. Po tym śnie zdałam sobie sprawę że Niall nie jest dla mnie taki obojętny...
Leżałam na ramieniu chłopaka wtulając się w niego, a on lekko głaskał mnie po ramieniu.
- A tak właściwie to co ci się śniło? - cholera. Nie może się dowiedzieć bo wyjdzie na to że mi na nim zależy... zależy ale... nie musi tego wiedzieć.
- Aaa wiesz nieważne to nic takiego - jakoś wybrnęłam.
- No dobrze. To co? Idziemy spać? - spytał odwracając się w moją stronę i otulając mnie swoim ramieniem wokół brzucha.
- Tak - cicho wyszeptałam o również się do niego odwróciłam wtulając w jego szyje.
To jest dosyć ciekawe... Znam Nialla niecały dzień a obecnie leżymy razem w łóżku wtuleni do siebie. Wiem że to głupie... Bardzo... Ale jest coś w nim takiego że mnie przyciąga... jak magnes. Ma w sobie coś takiego że kiedy go widzę od razu czuję przyspieszone ciśnienie. Kiedy jest blisko czuję się taka bezpieczna jak nigdy... Albo jak się uśmiecha czuję jak ściska mnie żołądek i wszystko w środku. Kiedy na mnie patrzy, kiedy do mnie mówi, kiedy robi cokolwiek czuje takie miłe, ciepłe uczucie którego wcześniej nie czułam... To dziwne. Ale tak jest.
Postawiłam na zwykłą morelową bluzkę z nadrukiem, szare dresy i czerwoną bandamkę. Wzięłam ciuchy i poszłam wziąć prysznic. Nie byłam za bardzo obecna bo cały czas zadawałam sobie jedno pytanie... kto to był? Kto strzelił wtedy w miasteczku? Kto mi rozbił okno z jakąś pogróżką?
Cały czas zastanawiałam się kto to mógł być ale nie miałam pojęcia. Nigdy nie miałam wroga który mógł by mnie zastraszać. Nie wiem o co w tym wszystkim chodzi. Może się odczepi? Może da mi spokój? A jak nie... nie, nie, nie nawet tak nie myślę, za dużo filmów kryminalnych się naoglądałam i tyle. Wzięłam za włosy. Najpierw pożądanie wysuszyłam potem rozczesałam i zostawiłam rozpuszczone. Przebrałam się w naszykowane ciuchy i wyszłam z łazienki. Akurat na czas bo usłyszałam dzwonek do drzwi. Zbiegłam na dół i otworzyłam drzwi. Ujrzałam wysokiego bruneta jakoś po 30. Szeroko się uśmiechnęłam i wpuściłam go do domu. Obejrzał okno i spytał jaką przyczyną jest rozbicie. O tu jestem w kropce. Jak mu powiem mu o kamieniu z tym listem od razu zadzwoni do rodziców. Źle by się to skończyło. Niech rodzice nie wiedzą... to moja sprawa...
Szybko wymyśliłam coś w rodzaju że była impreza i tak bywa. On na szczęście uwierzył i szybko wymienił okno. Zapłaciłam tyle ile było trzeba i na odchodnym poprosiłam żeby nic nie mówił rodzicom. On tylko kiwnął w zrozumieniu i już go nie było. Kiedy spojrzałam na zegarek była 16:00. Postanowiłam się przejść a potem może zabrać do Megan. Ubrałam mój szary płaszcz, zamknęłam dom i wyszłam.
- Niall! - przerażona krzyknęłam zbiegając a raczej zlatując ze schodów. Klęknęłam przy Niallu. Leżał... na podłodze, nie ruszał się... matko co się stało? Zaczęłam panikować i płakać.
- Niall? Niall proszę Niall... obudź się - dotknęłam jego twarzy. Nic. Spojrzałam na jego klatę. Cała we krwi. Podniosłam koszulkę i zobaczyłam dziurę w skórze obok miejsca gdzie jest serce.
- Nie, nie, nie... proszę - sprawdziłam puls... nie miał go... Jeszcze raz spojrzałam na tors. Nie poruszał się... leżał. Całkiem bezwładny... on, on... on nie żył.
- Niall nie! Proszę nie zostawiaj mnie. Niall błagam obudź się... - wiedziałam że takimi słowami nie nie zrobię... on... był martwy. Schowałam twarz w ręce i zaczęłam głośno płakać powtarzając co jakiś czas że to moja wina...
- Kels, Kels! Obudź się! - poczułam jak ktoś mną potrząsa... Otworzyłam oczy.
Czyli to był sen. Jeden koszmarny sen. Spojrzałam na Nialla. Nic mu nie było... był cały.
Od razu rzuciłam mu się na szyję przez co on wylądował na poduszce a ja na nim. Nie wiedział o co chodzi ale i tak mocno objął mnie ramieniem.
- Kels co się stało że płakałaś i krzyczałaś? - zapytał nadal mnie obejmując. Wtedy dopiero poczułam że moje policzki są mokre. No nieźle...
- Miałam straszny koszmar - odpowiedziałam wstając z Nialla i kładąc się obok - jest mi strasznie głupio... przepraszam.
- Ale za co? - spytał unosząc kącik ust.
- No bo... budzę cie w środku nocy żebyś do mnie przyjechał a potem jakimiś krzykami bo mam koszmary... przepraszam - powiedziałam spuszczając głowę i lekko się rumieniąc.
- Posłuchaj... - powiedział dotykając mojego pod bródka i unosząc na wysokość swoich oczu - mogę się budzić nawet tysiąc razy żeby wiedzieć że jesteś bezpieczna.
Nie mogłam nic z siebie wydusić. Znowu mocno go przytuliłam. Po tym śnie zdałam sobie sprawę że Niall nie jest dla mnie taki obojętny...
Leżałam na ramieniu chłopaka wtulając się w niego, a on lekko głaskał mnie po ramieniu.
- A tak właściwie to co ci się śniło? - cholera. Nie może się dowiedzieć bo wyjdzie na to że mi na nim zależy... zależy ale... nie musi tego wiedzieć.
- Aaa wiesz nieważne to nic takiego - jakoś wybrnęłam.
- No dobrze. To co? Idziemy spać? - spytał odwracając się w moją stronę i otulając mnie swoim ramieniem wokół brzucha.
- Tak - cicho wyszeptałam o również się do niego odwróciłam wtulając w jego szyje.
To jest dosyć ciekawe... Znam Nialla niecały dzień a obecnie leżymy razem w łóżku wtuleni do siebie. Wiem że to głupie... Bardzo... Ale jest coś w nim takiego że mnie przyciąga... jak magnes. Ma w sobie coś takiego że kiedy go widzę od razu czuję przyspieszone ciśnienie. Kiedy jest blisko czuję się taka bezpieczna jak nigdy... Albo jak się uśmiecha czuję jak ściska mnie żołądek i wszystko w środku. Kiedy na mnie patrzy, kiedy do mnie mówi, kiedy robi cokolwiek czuje takie miłe, ciepłe uczucie którego wcześniej nie czułam... To dziwne. Ale tak jest.
***Rano***
Obudziłam się jakoś koło ósmej. Jesienne promyki wdzierały się gdzieniegdzie do pokoju. Lekko przetarłam oczy i się rozciągnęłam. Przewróciłam się na drugi bok i ujrzałam słodko śpiącego blondynka. Wydawał się taki niewinny... choć pozory mylą. Wpatrywałam się w niego i lekko uśmiechałam.
- Co mi się tak przyglądasz - spytał zaspanym głosem nie otwierając oczu. Trochę się zdziwiłam ale nie przerywałam swojej czynności.
- Słodko wyglądasz z tymi roztrzepanymi włosami - odpowiedziałam podpierając się łokciem.
- Ty też - otworzył oczy i potrzepał mi włosy.
- Eej - zaśmiałam się i sięgnęłam po poduszkę. Niall nie spodziewał się takiego obrotu spraw więc dostał prosto w twarz.
- To tak się bawimy? - również złapał za poduchę i uderzył mnie w brzuch. I tak zaczęła się wojna na poduszki . W całym pokoju była ich zawartość... wszędzie. Nawet we włosach miałam kilka piór. Kiedy skończyliśmy opadłam na pod... poszewkę.
- No... i teraz trzeba posprzątać - powiedziałam odwracając się w stronę chłopaka. On tylko zakrył się kołdrą i coś burknął pod nosem. Nie czekając aż się odkryje wskoczyłam na niego i odkryłam mu twarz.
- Okej. Jak uważasz. Ale nie dostaniesz jedzenia - powiedziałam unosząc brew do góry.
- To sam se wezmę - odpowiedział i położył swoje dłonie na moich biodrach.
- No tak, ale nie to ciastko co stoi w lodówce - odpowiedziałam uciekając wzrokiem za okno.
- Ciastko? - zapytał wyraźnie zaciekawiony.
- Yhm - pokiwałam głową i znowu na niego spojrzałam. Chwilę się zastanawiał i... zwalił mnie na podłogę. Po chwili wyjrzał zza łóżka i znów się uśmiechnął.
- To też sobie wezmę - powiedział wyraźnie zadowolony ze swojego czynu.
- No własnie nie - teraz pociągnęłam go za rękę i ten spadł z łóżka. Jednak nie za bardzo to przemyślałam bo zwalił się na mnie.
- Ooo matko zejdź ze mnie grubasie - zaśmiałam się.
- Jakbyś myślała to bym teraz na tobie nie leżał - powiedział wyjątkowo zadowolony tą sytuacją. Pokręciłam głową. Złapałam go za nadgarstki i tak wywróciłam że ja byłam nad nim trzymając go za ręce.
- Teraz to przemyślałam więc ciastko będzie moje - powiedziałam i lekko się uśmiechnęłam. Po tym momentalnie z niego wstałam i wybiegłam z pokoju. Zanim znalazłam się na korytarzu krzyknęłam ,, kto pierwszy ten je ciasto,, Kiedy Niall zorientował się o co chodzi ja byłam w połowie korytarza. Biegłam jak jakieś dziecko po zabawkę... nie tylko ja. Po chwili usłyszałam jak Niall mnie powoli dogania. Jak zbiegaliśmy po schodach dosłownie się o siebie obijaliśmy. Przy ostatnim schodku oczywiście musiałam się o coś potknąć i wpaść na Nialla a on również jest niezdarą i też musiał się wywróciłam. Nie marnowałam czasu i od razu wstałam ale Niall złapał mnie za nogę i znowu upadłam. Lodówka była parę centymetrów ode mnie więc się nie poddawałam. Jakoś uwolniłam się z jego uścisku i doczołgałam do lodówki zwycięsko krzycząc ,, pierwsza!,,
Niall tylko burknął coś pod nosem i podszedł do lodówki do po coś do zjedzenia. Zaraz po nim wyjęłam ze środka nieduże ciastko z bitą śmietaną. Usiadłam naprzeciw niego i zaczęłam jeść. Zauważyłam że Niall mi się przygląda... a raczej zabija wzrokiem.
- Jak będziesz się tak patrzył to, to ciastko stanie mi w gardle - powiedziałam spoglądając na Horana.
- O to mi chodzi - powiedział wyraźnie zadowolony.
- Dzięki ja też cie lubię - odpowiedziałam pakując kolejny kawałek ciasta do ust. Chłopak kiwnął zadowolony i wziął się do jedzenia. Przez chwilę się zajadał po czym zaczął się nad czymś intensywnie zastanawiać.
- O co chodzi.
- Kels, czy my czasem nie zostawialiśmy tu na stole tej kartki? - zapytał patrząc pod stół.
- Noo tak ale myślałam że ją gdzieś przełożyłeś albo wyrzuciłeś - spojrzał na mnie i pokiwał przecząco - to gdzie ona jest?
- Nie mam pojęcia - powiedział wstając z krzesła i przeszukując kuchnię. Zaczęłam robić to samo. Przeszukałam szafki, śmietnik, każde miejsce gdzie mogła być ta kartka. Nawet w salonie szukałam ale... znikła.
- Cholera gdzie to jest!? - krzyknął sfrustrowany.
- Nie wiem przecież musi gdzieś być... chociaż, może ten kto go tu wrzucił mógł się wrócić po niego... chociaż nie, to nie ma najmniejszego sensu - złapałam się za głowę i bezwładnie opadłam na kanapę.
- Kto normalny rozbija komuś okno kamieniem zwiniętym w kartkę którą potem zabiera? - zapytał z ironią w głosie.
- No więc mamy do czynienia z kimś nienormalnym - powiedziałam.
- Najwyraźniej - spojrzał na zegarek - wow. Wiesz ja już będę leciał bo jest 14:00 a chłopaki nie wiedzą gdzie jestem.
- Że która? Jej, szybko to zleciało - powiedziałam odprowadzając Nialla do drzwi.
- W dobrym towarzystwie zawsze tak jest - szepnął mi do ucha po czym pocałował w policzek. Kiedy odchodził pomachał mi i zniknął za uliczkami. Lekko się uśmiechnęłam i... co ja mówię. Ucieszyłam się się jak głupia. Zamknęłam drzwi i spojrzałam na wybite okno. Głośno westchnęłam i pomyślałam że trzeba coś z tym zrobić, więc sięgnęłam po telefon i zadzwoniłam po Toma. To jest dobry przyjaciel rodziców który właśnie zajmuje się wstawianiem okien. Oznajmił mi że będzie u mnie o 15:00. Spojrzałam na zegarek 14:15. Trzeba się ogarnąć bo nadal jestem w piżamach. Pobiegłam na piętro do mojego pokoju i stanęłam przed szafą. Zanim wyciągnęłam ciuchy spojrzałam na cały bałagan. Lekko się uśmiechnęłam ale nie było mi już tak wesoło ze sprzątaniem.
- Co mi się tak przyglądasz - spytał zaspanym głosem nie otwierając oczu. Trochę się zdziwiłam ale nie przerywałam swojej czynności.
- Słodko wyglądasz z tymi roztrzepanymi włosami - odpowiedziałam podpierając się łokciem.
- Ty też - otworzył oczy i potrzepał mi włosy.
- Eej - zaśmiałam się i sięgnęłam po poduszkę. Niall nie spodziewał się takiego obrotu spraw więc dostał prosto w twarz.
- To tak się bawimy? - również złapał za poduchę i uderzył mnie w brzuch. I tak zaczęła się wojna na poduszki . W całym pokoju była ich zawartość... wszędzie. Nawet we włosach miałam kilka piór. Kiedy skończyliśmy opadłam na pod... poszewkę.
- No... i teraz trzeba posprzątać - powiedziałam odwracając się w stronę chłopaka. On tylko zakrył się kołdrą i coś burknął pod nosem. Nie czekając aż się odkryje wskoczyłam na niego i odkryłam mu twarz.
- Okej. Jak uważasz. Ale nie dostaniesz jedzenia - powiedziałam unosząc brew do góry.
- To sam se wezmę - odpowiedział i położył swoje dłonie na moich biodrach.
- No tak, ale nie to ciastko co stoi w lodówce - odpowiedziałam uciekając wzrokiem za okno.
- Ciastko? - zapytał wyraźnie zaciekawiony.
- Yhm - pokiwałam głową i znowu na niego spojrzałam. Chwilę się zastanawiał i... zwalił mnie na podłogę. Po chwili wyjrzał zza łóżka i znów się uśmiechnął.
- To też sobie wezmę - powiedział wyraźnie zadowolony ze swojego czynu.
- No własnie nie - teraz pociągnęłam go za rękę i ten spadł z łóżka. Jednak nie za bardzo to przemyślałam bo zwalił się na mnie.
- Ooo matko zejdź ze mnie grubasie - zaśmiałam się.
- Jakbyś myślała to bym teraz na tobie nie leżał - powiedział wyjątkowo zadowolony tą sytuacją. Pokręciłam głową. Złapałam go za nadgarstki i tak wywróciłam że ja byłam nad nim trzymając go za ręce.
- Teraz to przemyślałam więc ciastko będzie moje - powiedziałam i lekko się uśmiechnęłam. Po tym momentalnie z niego wstałam i wybiegłam z pokoju. Zanim znalazłam się na korytarzu krzyknęłam ,, kto pierwszy ten je ciasto,, Kiedy Niall zorientował się o co chodzi ja byłam w połowie korytarza. Biegłam jak jakieś dziecko po zabawkę... nie tylko ja. Po chwili usłyszałam jak Niall mnie powoli dogania. Jak zbiegaliśmy po schodach dosłownie się o siebie obijaliśmy. Przy ostatnim schodku oczywiście musiałam się o coś potknąć i wpaść na Nialla a on również jest niezdarą i też musiał się wywróciłam. Nie marnowałam czasu i od razu wstałam ale Niall złapał mnie za nogę i znowu upadłam. Lodówka była parę centymetrów ode mnie więc się nie poddawałam. Jakoś uwolniłam się z jego uścisku i doczołgałam do lodówki zwycięsko krzycząc ,, pierwsza!,,
Niall tylko burknął coś pod nosem i podszedł do lodówki do po coś do zjedzenia. Zaraz po nim wyjęłam ze środka nieduże ciastko z bitą śmietaną. Usiadłam naprzeciw niego i zaczęłam jeść. Zauważyłam że Niall mi się przygląda... a raczej zabija wzrokiem.
- Jak będziesz się tak patrzył to, to ciastko stanie mi w gardle - powiedziałam spoglądając na Horana.
- O to mi chodzi - powiedział wyraźnie zadowolony.
- Dzięki ja też cie lubię - odpowiedziałam pakując kolejny kawałek ciasta do ust. Chłopak kiwnął zadowolony i wziął się do jedzenia. Przez chwilę się zajadał po czym zaczął się nad czymś intensywnie zastanawiać.
- O co chodzi.
- Kels, czy my czasem nie zostawialiśmy tu na stole tej kartki? - zapytał patrząc pod stół.
- Noo tak ale myślałam że ją gdzieś przełożyłeś albo wyrzuciłeś - spojrzał na mnie i pokiwał przecząco - to gdzie ona jest?
- Nie mam pojęcia - powiedział wstając z krzesła i przeszukując kuchnię. Zaczęłam robić to samo. Przeszukałam szafki, śmietnik, każde miejsce gdzie mogła być ta kartka. Nawet w salonie szukałam ale... znikła.
- Cholera gdzie to jest!? - krzyknął sfrustrowany.
- Nie wiem przecież musi gdzieś być... chociaż, może ten kto go tu wrzucił mógł się wrócić po niego... chociaż nie, to nie ma najmniejszego sensu - złapałam się za głowę i bezwładnie opadłam na kanapę.
- Kto normalny rozbija komuś okno kamieniem zwiniętym w kartkę którą potem zabiera? - zapytał z ironią w głosie.
- No więc mamy do czynienia z kimś nienormalnym - powiedziałam.
- Najwyraźniej - spojrzał na zegarek - wow. Wiesz ja już będę leciał bo jest 14:00 a chłopaki nie wiedzą gdzie jestem.
- Że która? Jej, szybko to zleciało - powiedziałam odprowadzając Nialla do drzwi.
- W dobrym towarzystwie zawsze tak jest - szepnął mi do ucha po czym pocałował w policzek. Kiedy odchodził pomachał mi i zniknął za uliczkami. Lekko się uśmiechnęłam i... co ja mówię. Ucieszyłam się się jak głupia. Zamknęłam drzwi i spojrzałam na wybite okno. Głośno westchnęłam i pomyślałam że trzeba coś z tym zrobić, więc sięgnęłam po telefon i zadzwoniłam po Toma. To jest dobry przyjaciel rodziców który właśnie zajmuje się wstawianiem okien. Oznajmił mi że będzie u mnie o 15:00. Spojrzałam na zegarek 14:15. Trzeba się ogarnąć bo nadal jestem w piżamach. Pobiegłam na piętro do mojego pokoju i stanęłam przed szafą. Zanim wyciągnęłam ciuchy spojrzałam na cały bałagan. Lekko się uśmiechnęłam ale nie było mi już tak wesoło ze sprzątaniem.
Postawiłam na zwykłą morelową bluzkę z nadrukiem, szare dresy i czerwoną bandamkę. Wzięłam ciuchy i poszłam wziąć prysznic. Nie byłam za bardzo obecna bo cały czas zadawałam sobie jedno pytanie... kto to był? Kto strzelił wtedy w miasteczku? Kto mi rozbił okno z jakąś pogróżką? Cały czas zastanawiałam się kto to mógł być ale nie miałam pojęcia. Nigdy nie miałam wroga który mógł by mnie zastraszać. Nie wiem o co w tym wszystkim chodzi. Może się odczepi? Może da mi spokój? A jak nie... nie, nie, nie nawet tak nie myślę, za dużo filmów kryminalnych się naoglądałam i tyle. Wzięłam za włosy. Najpierw pożądanie wysuszyłam potem rozczesałam i zostawiłam rozpuszczone. Przebrałam się w naszykowane ciuchy i wyszłam z łazienki. Akurat na czas bo usłyszałam dzwonek do drzwi. Zbiegłam na dół i otworzyłam drzwi. Ujrzałam wysokiego bruneta jakoś po 30. Szeroko się uśmiechnęłam i wpuściłam go do domu. Obejrzał okno i spytał jaką przyczyną jest rozbicie. O tu jestem w kropce. Jak mu powiem mu o kamieniu z tym listem od razu zadzwoni do rodziców. Źle by się to skończyło. Niech rodzice nie wiedzą... to moja sprawa...
Szybko wymyśliłam coś w rodzaju że była impreza i tak bywa. On na szczęście uwierzył i szybko wymienił okno. Zapłaciłam tyle ile było trzeba i na odchodnym poprosiłam żeby nic nie mówił rodzicom. On tylko kiwnął w zrozumieniu i już go nie było. Kiedy spojrzałam na zegarek była 16:00. Postanowiłam się przejść a potem może zabrać do Megan. Ubrałam mój szary płaszcz, zamknęłam dom i wyszłam.
*** Rano, Megan***
Obudziłam się wcześnie o... 11? No tak wcześnie. Przeciągnęłam się i spojrzałam na podwórko przez okno. Lekkie promyki wdzierały się do pokoju przez rolety. Mogłabym leżeć tak cały dzień ale nie zamierzałam leniuchować. Podeszłam do szafy i wzięłam jakieś przypadkowe ciuchy. Pochasałam do łazienki, szybko się obmyłam i zaraz rozczesywałam moje rude włosy. Upięłam w nierówny kok i zaczęłam się ubierać. Oczywiście przy ubieraniu bluzki musiałam zniszczyć koka. No tak, bo jak najpierw się czesze a potem ubiera to tak bywa. Więc jeszcze raz zebrałam włosy w koka. Zbiegłam na dół w celu zjedzenia śniadania. Ojca nie było... norma. Wzięłam miskę z szafki, dosypałam płatków i już miałam wlewać mleko kiedy przerwał mi dzwonek do drzwi. Podeszłam tam zobaczyć kto przyszedł. Miałam dużą nadzieje że to będzie Kels. Jednak kiedy je otworzyłam chciało mi się śmiać i wymiotować jednocześnie.
- Kris?
Subskrybuj:
Posty (Atom)